Maandelijks archief: mei 2016

Buikschuivers

 

Eigenlijk wist ik het al. Tot voor kort dacht ik dat de motorrijders die zich het meest onbeschoft gedragen in het verkeer een motorfiets bezitten die ik in de categorie buikschuivers plaats. Dat blijkt niet zo. Uiteraard is er een buitencategorie motorbezitters die zich over meerdere typen en soorten uitspreid. De uitzondering is wat mij betreft degenen die op een “chopper” rijden. Deze mensen zijn waarschijnlijk niet zo met snelheid en stuntgedrag bezig en gedragen zich daarom over het algemeen normaal in het verkeer.

Het is niet mijn bedoeling om een waardeoordeel te geven, maar gisteren heb ik 2 afzonderlijk zaken geconstateerd die me af doen vragen waaróm sommige motorrijders rijden zoals ze doen. Gisteren aan het einde van de middag was het Kralingsplein deels afgesloten omdat er een motorfiets plat lag tegen de vangrail. Naast 5 politie auto’s en een ambulance geen verdere personen- of vrachtauto’s. Welmotorfiets-stunter-band-burn-out_21301095 een aantal andere motorfietsen. Het lijkt dus op een éénzijdig ongeluk, waarschijnlijk zonder heel dramatische afloop, want ik heb in het nieuws niets over dit ongeval kunnen vinden. Je vraagt je wel af hoe je op zo’n rare plaats tegen een vangrail kan botsen. Overigens was dit een buikschuiver.

Gisteravond op weg naar huis stond ik keurig in de file voor het rode licht op het Hartelkruis te wachten. Op het moment dat het licht op groen ging kwam er over de uitvoegstrook naar rechts met een enorme gang een motor aangereden die zich tussen een oprekkende auto en een betonnen bescherming heen wurmde om links af de Hartelbrug op te racen. Met recht racen, want op het moment dat wij deze Hartelbrug opreden was deze motorfiets al aan de andere zijde van de brug. We hebben hem niet meer gezien.

Wat nu als de automobilist op de rechter rijstrook iets feller had opgetrokken? Dan was onze vriend onherroepelijk gecrasht tussen deze auto en de betonnen rijbaanscheiding. De automobilist had hem nooit kunnen zien aankomen. Mijn vraag dus aan deze motormijnheer: Waarom doe je zo iets? Waarom zo asociaal en roekeloos? Naar mijn idee ben je veel kwetsbaarder dan welke automobilist dan ook.

Eerder heb ik al eens meegemaakt bij de Groenekruisweg, bij de stoplichten bij Geervliet, dat 2 van deze “heren”  het nodig vonden om stoer een burnout te maken bij het optrekken, gewoon tussen overig verkeer. Als één van de 2 een foutje had gemaakt had hij dwars voor mijn auto komen te liggen. Ook hier de vraag: Waarom? Ik heb altijd gedacht dat verkeer een zaak was van onderlinge afspraken nakomen. Je hebt nu eenmaal te maken met meerdere verschillende weggebruikers. Daarom heet het “verkeer” en geen “alleen op de wereld”.

Ik hoop dat iemand mij bovenstaand eens kan uitleggen. ik snap het niet meer.

Was getekend, Bas Boender

 

1 Mei

Eerst nog een nagezonden bericht over gisteravond. De Duitse televisie heeft ons geattendeerd op de Vietnamese keuken. Laat nu aan de overzijde van de straat een Vietnamees restaurant zijn gevestigd! We hadden onszelf wel Italiaans beloofd, maar vooruit:. Op naar het avontuur! En het viel niet tegen. Heerlijke loempiaatjes met een lekkere saus die ik niet kon thuisbrengen, Ym had een staté maar dan anders (ook lekker). Het hoofdgerecht was voor allebei hetzelfde, alleen had Ym kip en ik eend. En ook dit was heerlijk. Het enige wat een beetje tegenviel waren de gevulde lychees gedrenkt in iets alcohol achtigs. Was een beetje bitter. Toch in Rotterdam maar eens een Vietnamees restaurant opzoeken. Het smaakte naar meer.

Vandaag was er nog steeds kermis bij het ontbijt. Het viel ons op dat sommige mensen ladingen vol op broodjes, beleg en fruit stapelden. Dat aten ze dan vervolgens niet lang niet allemaal op. Het viel ons ook op dat het meestal russen waren. Is ook niet zo moeilijk want we komen, naast het Duitse personeel, bijna uitsluitend Russen en Nederlanders tegen. En wij Nederlanders doen zoiets niet. Wat zou dat toch zijn? In Rusland is het bijna 100 jaar knap beroerd geweest, dus ze zouden de waarde moeten kennen. En toch….

Het was weer een stralende ochtend We wandelden vanmorgen in het zonnetje weer naar de U-Bahn, voor een ritje naar de Potsdamer Platz. Het doel was het muziekinstrumenten museum. We werden echter opgehouden door een enorm lange demonstratie stoet in het kader van 1 Mei. Maar dan ook enorm lange stoet. Begeleid door een hele horde politiebusjes en de nodige geluidswagens. Op het plein zorgde de stoet voor een verkeerschaos. Later werd deze chaos nog versterkt door een colonne motorrijders, ook met vlaggen, die werd geëscorteerd door gemotoriseerde verkeerspolitie. Een amerikaan sprak ons aan en vroeg wat dit in ‘s hemelsnaam moest voorstellen. Hij had nog nooit van 1 Mei gehoord.

Het museum was vlakbij. Het plan was om na een waarschijnlijk kort bezoekje naar de Pariser Platz te gaan, om de 1 Mei festiviteiten mee te maken. Het liep anders dan gedacht. Het museum bevat een enorme collectie muziekinstrumenten, waaronder 4 klavecimbels van de familie Ruckert. Maar verder alles wat je kan verzinnen. In de loop van de afgelopen 130 jaar zijn verschillende verzamelingen samengevoegd tot in totaal 3500 instrumenten waarvan ongeveer 1150 tentoongesteld. Wat te denken van een compleet kerkorgel uit Engeland, of de vleugel van Von Weber, kromhoorns, zinken, strijkinstrumenten en moderne instrumenten als een Hammond orgel. We hebben dus best een behoorlijke tijd doorgebracht. Zolang dat we inmiddels weer verrekten van de honger. Op een terrasje vlak bij de Potsdamer Platz hebben we een heerlijke lunch tot ons genomen en hebben we op het terras gerelaxt bij een (of meerder) biertjes. In de tussentijd zagen we geregeld een colonne politiebusjes voorbij rijden. Waarschijnlijk reden ze gewoon rondjes.

Al met al was het inmiddels een uur of 4 geworden. Daarom hebben we de Brandenburger Tor maar overgeslagen (we hadden al een prachtige demonstratie meegemaakt) en zijn we wat gaan rusten in het hotel. Ja ja, net oudevandagen. Maar wel lekker.

Dan moest het vanavond toch echt Italiaans eten worden. En inderdaad, om de hoek bij het hotel zit een uitstekend Italiaans restaurant. Daar is op Facebook al melding van gemaakt. De ober die ons tafeltje bediende was een beetje chagrijnig, maar het eten was meer dan prima.
Wat mij betreft heeft die mijnheer aan de receptie wel een beetje gelijk gehad met zijn opmerking dat we na 4 dagen een Berlijner zouden zijn. We zouden hier best kunnen aarden. De stad leeft, heeft veel cultureels te bieden, de meeste mensen zijn vriendelijk (de ober is waarschijnlijk Italiaans) en zijn ook gediciplineerd in het stadsverkeer: geen gedrang bij de metro, geen vouw uit je broek op een oversteekplaats, rood is rood en groen is groen.
Also sind wir Berliner!