Maandelijks archief: april 2016

Kermis

Geen koninginnedag in Berlijn en toch kermis. Lees en huiver!

Vanmorgen bij het ontbijt liepen we pardoes in de eerste kermis. Alle tafeltjes waren bezet, er stonden rijen bij de counter en door deze drukte was het voor de bediening lastig om alles op tijd bij te vullen. Het was inderdaad net kermis. En wat een herrie op de vroege morgen…

De tweede kermis vond plaats in de Gedächtniskirche. Wat een drukte. Niet voor niets want ik kan me voorstellen dat deze ruïne een toeristische trekpleister is. Deze kerk, opgericht ter nagedachtenis aan Keizer Wilhelm I, is gedurende WO 2 geheel vernield. In het deel wat nog wel overeind staat is een fantastisch mozaïek plafond te zien, met afbeeldingen van de keizer en veel van zijn voorgangers. Aan goud geen gebrek in deze mozaïek. Op foto’s is te zien hoe de kerk er in volle glorie uitzag. Na de oorlog is besloten om het grootste gedeelte van de kerk af te breken en slechts een deel te laten staan, maar dan zoals het er uit zag direct na de oorlog. Door deze geschiedenis heeft het monument een reusachtige aantrekkingskracht. Bijna een kermis attractie.

Geen grote restauraties dus. In plaats daarvan is een nieuwe kerk gebouwd, in de vorm van een 8 hoek, met muren van blauw mozaïek glas. Hoe langer je naar dat blauwe glas kijkt, hoe meer kleuren je ontdekt. Heel bizar. Het gigantische orgel (volgens mij is 63 stemmen best wel veel) wordt veel gebruikt voor concerten. Vanavond wordt er ook een concert gegeven: Ein Deutsches Requiem van Brahms. Het koor zal worden begeleid door piano, harmonium en pauken volgens de poster. Helaas dus niet het orgel.

Met de U-Bahn reisden we naar ons volgende doel, niet te missen op een trip naar Berlijn: Checkpoint Charlie. Geen idee waarom deze naam is gekozen, ik moet dat op internet eens opzoeken. En wat een kermis, wat een mensenmassa! Van de muur is niets meer overeind hier, het huisje staat midden in een drukke straat. Met uiteraard 2 Amerikaanse militairen die graag saluut maakten voor een foto, het liefst met een toerist(e) tussen zich in. En ik kan je verzekeren, die stonden in de rij voor een foto. We zagen nog wel de laatste Kremlin vlag hangen, maar volgens het bord hing die in de voormalige Amerikaanse sector. Kortom, ik snap het allemaal niet meer.

Om een beetje bij te komen van al deze kermis attracties stapten we de eerste de beste Starbucks binnen voor een Frappucini, vergezeld door iets lekkers. In het zonnetje hebben we een tijdje mensjes gekeken, onze favoriete bezigheid. Met de metro reisden we, nu in 1 keer goed naar de volgende kermis, de Potsdamer Platz. Eigenlijk was dit niet echt een kermis. Maar de aanwezige attracties, zoals het allereerste verkeerslicht in Europa (althans een kopie daarvan) en delen van de muur die dwars over dit plein liep werden toch vrij druk bezocht. We liepen het enorme winkelcentrum door, voor een tube tandpasta, want die van ons is ronduit smerig. Ik zal de naam van het merk niet noemen, maar Paradontax zal aan ons geen klant overhouden. Gelukkig vonden we een grote drogist.

Ook hier hebben we een tijdje in de zon gezeten op en terrasje. De rust werd alleen verstoord door het aanrukken van de brandweer, die even later weer onverrichterzake vertrok: Loos alarm. Wat ons verder opviel was dat we zo weinig politie op straat zagen. Eigenlijk alleen bij Checkpoint Charlie. Waarschijnlijk komt dit omdat de gemiddelde Duitser zeer gedisciplineerd is. Waar kom je in Nederland nog tegen dat voetgangers gewoon op het groene licht wachten? Hier dus wel, en echt allemaal.

We zitten nu achter een glas wijn in de lounge van het hotel te wachten op het aanstaande diner. Deze keer zal het waarschijnlijk Italiaans worden, keuze genoeg hier in de buurt. Ymkje bestudeert de kookboekjes over Berlijnse en DDR gerechten, die ze net heeft gekocht. Ik ben benieuwd! En we zijn allebei benieuwd of het morgen weer kermis is bij het ontbijt.

wir sind Berliner

Wow! Wat hebben we een actieve en leuke dag achter de rug. En nog eens Wow! Wat was het vandaag prachtig weer.

Na een prima nachtrust hebben we genoten van een eenvoudig doch voedzaam ontbijt (vrij naar Dhr. O.B. Bommel). Helaas geen omelet, maar verder prima. Met de U-Bahn zoefden we naar de Klosterstrasse, vlak bij de Berliner Dom. Zoals gebruikelijk hadden we de route verder niet zo precies uitgestippeld, dus min of meer op goed geluk liepen we rechtsaf en stootten pardoes op een enorm gebouw. Het bleek het oude stadhuis te zijn, later in de DDR tijd gebruikt als zetel van de regering. Ik heb een foto gemaakt van een standbeeld op het dak. Later moeten we eens uitzoeken wat of wie dat voorstelt. Midden op de Alexanderplatz staat die enorme Fernsehturm, met zijn restaurant. Wij als Rotterdammers hebben natuurlijk onze eigen Euromast, waardoor onze interesse niet echt werd gewekt door dit bouwwerk.

We staken over en liepen eigenlijk toevallig het Nicolaiviertel in. Dit bleek het oudste deel van Berlijn te zijn, met de Nicolaikirche als oudste gebouw. Dit pittoreske stukje van Berlijn heeft wel iets weg van de Place du Tertre in Parijs, maar dan zonder al die schilders en stalletjes. Even verder een enorm standbeeld van St-Joris in de voormalige tuin van een weg gebombardeerd paleis staat. Langs de Spree. En ja hoor, in de verte zagen we de koepel van de Berliner Dom. We wilden graag langs de kade naar de Dom wandelen, maar de enorme activiteiten met een nieuwe metrolijnen voor de herbouw van een stadskasteel zorgden ervoor dat we een flink eind moesten omlopen. De Dom is tijdens WO 2 ernstig beschadigd, maar inmiddels prachtig gerestaureerd. We hadden het geluk dat om precies 12 uur het orgel klonk, voorafgaand aan een korte dienst. Uiteraard Bach, even als na afloop. We hoorden hier ook dat de architect Schlüter de ontwerper was van het stadskasteel, waar oorspronkelijk een toren van 100 meter bij moest worden geplaatst. Helaas is de ondergrond in Berlijn zompig, dus met die toren is het uiteindelijk niets meer geworden. Ook niet met het verdere verloop van de carrière van Schlüter overigens. In de crypte liggen een groot aantal Hohenzollerns, in al of niet gerestaureerde schrijnen. Kortom, een overweldigende kerk met een prachtig orgel. Ik moet eens opzoeken wie de bouwer is.

Onderweg liepen we, alweer toevallig omdat we nooit iets voorbereiden, tegen een DDR monument aan. We zagen 2 levensgrote beelden van Marx en Engels, omring door muur fragmenten met coomunistische propaganda. Op een aantal RVS zuilen waren foto’s ingebrand, uiteraard ter meerdere eer en glorie van DDR. Best een indrukwekkend monument.

Iemand (ik noem zijn naam niet, hij weet wie ik bedoel) had mij verteld over het museum met de grotere monumenten die Duitse archeologen hebben opgegraven in Egypte en Griekenland, waaronder de beroemde buste van Nefertete. Aanvankelijk dachten we dat dit het Altes Museum moest zijn. Bij nader inzien toch niet. Wel zagen we daar prachtige voorbeelden van Griekse kunst. Maar dan ook echt prachtig. Het is bijna onbegrijpelijk hoe fijn de kunstenaars uit de tijd van Homerus konden werken, zowel bij het versieren van vazen als bij beelden. Maar….. het waren niet de beloofde muren en beelden. Bij een kop koffie en een koek (de gewenste broodjes waren op) hebben we op het uitzonderlijk trage internet gezocht waar die dan wel waren. Het Neues Museum, om de hoek op het Museuminsel, was het meest voor de hand liggend. Daar was ins ieder geval de buste van Nefertete te zien. Bij de ingang hebben we onze jassen en tas moeten afgeven. Dit ging met zoveel omhaal, dat degene die de garderobe bewaakte al direct de juiste spullen pakte, nog voor we het labeltje met het nummer lieten zien.

Ook dit Neues Museum is enorm groot. Het beschikt over 4 verdiepingen, waarvan 3 met Egyptische opgravingen. Zelfs complete tempelfacades zijn daar te zien, maar ook heel veel beelden, sarcofagen, alledaagse voorwerpen, religieuze voorwerpen, geschriften, enzovoort. Je kan daar uren dwalen, wat we ook hebben gedaan. Ondanks het prachtige weer buiten. Uiteindelijk hebben we de verdieping met de voorwerpen uit de steen- en bronstijd min of meer overgeslagen. Waarschijnlijk was ons opnemingsvermogen uitgeput.

Buiten stond een stoet sportwagens geparkeerd. Er bleek een bruiloft te zijn, waarbij de heren niet te beroerd waren om een beetje te showen met hun volbloed sportauto’s. Wij dachten dat deze Turkse familie een deel van de National Galerie hebben afgehuurd voor hun bruiloft. Buiten feestten ze ze in ieder geval nog uitbundig verder. Wij genoten van een biertje aan de oever van de Spree.

Met de bus reden we naar de Brandenburger Tor, waar we een hapje hebben gegeten. We bestelden een Jägerschnitzel, waarop de ober uitriep dat 90% van de nederlanders een Jägerschnitzel bestelden. Zouden het de champignons zijn? Geen idee, maar begeleid door een lekker lokaal biertje smaakte het allemaal prima. Alhoewel, het zegt ook iets anders: we zijn nog geen Berliner.

 

Waarom niet eens met de trein?

Dit jaar pakten we het anders aan op onze stedentrip: Berlijn is niet zo ver, daarom kozen we niet de auto, niet het vliegtuig maar de trein. Want we hebben nooit eerder een treinreis gemaakt. Het nadeel is dat de reis iets langer duurt, waardoor we mensonterend vroeg het bed uit moesten.

We reisden gewoon met de 2e klasse, een Intercity met overstap op een Duits treinstel in Amersfoort. En met de metro naar Rotterdam. Dus uiteindelijk begon de reis gewoon met een wandeling. Bij binnenkomst in Rotterdam Centraal (voor niet Rotterdammers ook wel “De Puntzak”) hebben we bij de onvermijdelijke poortjes uiteraard staan stuntelen met de e-ticket. Over de intercom hoorden we dat er problemen waren op het traject naar Amersfoort. Sommige treinen vielen uit. Nu waren we voor de zekerheid al een beetje vroeg gegaan, waardoor we in de gelegenheid waren om een trein eerder te nemen. Als we de IC naar Berlijn maar niet zouden missen. Gelukkig werkte dat. We hadden in Amersfoort nog alle tijd om een kop koffie te drinken en een saucijzen broodje te eten. Zoals we toen nog verwachtten arriveerde de trein met de DB wagons precies op tijd. We vonden gelukkig een goed plaatsje naast elkaar. Laat de reis nu maar echt beginnen.

Bij de grens hadden we inmiddels 8 minuten vertraging. De oorzaak was een boemeltje wat voor ons zat, wat ook al vertraging had. Uiteraard is inhalen op het spoor onmogelijk. In Bad Bentheim werd de Duitse loc aangekoppeld, en ook de Nederlandse staf vervangen. Geen idee waarom we hier nu wéér vertraging hadden.
Wat het reizen met de trein zo leuk maakt is het feit dat je ongebreideld mensen kan observeren. Mensen die gewoon gaan picknicken in de trein. Compleet met kleedje over de tafel, salades en een sinaasappel die zijn eigen weg koos door het gangpad helemaal af te rollen. Mensen die het maar ongemakkelijk vonden dat andere mensen op de lege plek naast hen wilden zitten (toevallig dezelfde mensen als die van de picknick). Of 2 chinezen die allebei de hele trein op en neer sjouwden met hun hutkoffer voor ze een plekje naast elkaar hadden gevonden. Het was ook leuk om te zien dat het contingent Duits sprekende mensen steeds groter werd.
Wat me nu juist zo leuk leek van het reizen met de trein is het meemaken van het veranderende landschap. En juist dat viel nogal tegen. Eigenlijk veranderde er niet zo veel. Zo hebben we hele lappen bos doorkruist. Heb je een boom gezien, heb je ze allemaal gezien. Dat was dus op sommige momenten wat saai.
Het werd pas weer spannend in Berlijn. We kwamen aan op Berlin Hauptbahnhof, een groot station met sporen voor trams, metro’s, lokale treinen en uiteraard voor de overige treinen. Wat moesten we kiezen om bij het hotel te komen. Uiteindelijk kwamen we bij een uiterst irritante (of geïrriteerde) mijnheer van de informatie. Op onze vraag hoe we het beste konden reizen, kwam hij met een tegenvraag: Of we een 4 daagse toeristen kaart wilden voor het stedelijk vervoer, of en 72 uurs kaart. Op ons antwoord dat we graag wandelen kwam het chagrijnig uitsproken maar wel correcte advies. We konden met ons e-ticket nog wel meereizen met de S-Bahn (een soort bovengrondse metro) maar voor het laatste stukje met de U-Bahn (het ondergrondse equivalent) moesten we een kaartje kopen. Lekker ouderwets, met een stempelautomaat. Ach, misschien gaat het op de terugweg allemaal weer anders. In ieder geval hebben we weer een nieuw “avontuur” mee gemaakt.
De ontvangst bij het hotel was uitstekend. Ons werd verteld dat we na de 4 geplande dagen zouden zijn omgevormd tot Berliner. Ik ben benieuwd. De eerste stap is a gezet. In een restaurantje in de nabije omgeving van het hotel hebben we al Schnitzel en Schweinshaxe gegeten. Zelfs met Sauerkraut. En uiteraard een lekkere Berliner Pilsner. Misschien heeft de man wel gelijk met zijn voorspelling.

Zingen is leuk!!!

Vandaag genieten we van een vrije dag. Vrij van werk, want het is Koningsdag vandaag. En ook min of meer de eerste vrije dag die we hebben sinds weken, die ik niet hoef te gebruiken voor een repetitie of een concert. Toch ook wel weer eens lekker.

Zingen begint zo langzamerhand voor mij een belangrijk ding te worden. Ik vond het altijd al leuk om samen te zingen, of met mensen samen muziek te maken, als dirigent of als koorzanger. Zelfs na een lange vermoeiende werkdag kom ik na een repetitie altijd vol energie thuis. Maar, het lijkt wel of ik nu in een soort stroomversnelling terecht ben gekomen. Eentje die me ook wel bevalt. Een overzichtje van de diversiteit gedurende de laatste maanden:

2 Februari heb ik gezongen in een gelegenheids ensemble, met Mariët Kaasschieter: koralen van Bach.

13 maart zelfs 2 concerten. In de middag een romantisch programma (Schumann, Cornelius, Mendelssohn en Michael Haydn) samen met de overige heren van Half 8 in het kerkje van Hoogvliet. Daarna door naar Dordrecht voor een Passievesper met En Chantant in de Grote Kerk. Stukken van Allegri, Bruckner, Scarlatti, Monteverdi, etc.

20 maart de Matthäus Passion van Bach in Wassenaar. Overigens een prachtige Matthäus samen met Archipel onder leiding van Anneke Huitink. Onderdeel van een duobaan want op

25 maart zong ik als bas solist weer bij Archipel in Die 7 Letzte Worten van Haydn. Enorm leuk en ook grensverleggend, want Anneke gaf me deze kans maar het was voor mij de absoluut eerste keer. Het zette me er wel toe zanglessen te nemen.

2 april voerden we als En Chantant nogmaals het passie programma uit, in Brielle. Aangevuld met Jesu mein Freude van Bach. Ook geen kleinigheid.

9 en 17 april stond in het teken van het jubileum van Ars Nova, met concerten in Spijkenisse en Culemborg. Hoofdmoot: 2 korige mis in Es van Rheinberger.

24 april was er de Bach Cantate “Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen” met het vocaal ensemble van de basiliek in Schiedam.

En dan nu een paar weekjes vrij. En het gekke is dat ik alweer uitkijk naar de volgende projecten die op stapel staan: Messe Solenelle van Vierne, Cantate BWV 39 van Bach en een prachtig engels programma met een nieuwe club onder leiding van Mariët: “Serenade”. Zingen is leuk!!!

Was getekend, Bas Boender