Categoriearchief: Londen 2014

En weer thuis

Onbegrijpelijk hoe je moe kunt worden van een dag totaal niets doen. of misschien is niets doen weer wat overdreven, want vanmorgen zaten we nog in Londen en nu zijn we weer thuis.

Waarom niets doen? Om 2 redenen. De belangrijkste reden is de tatoo op de knie van Melissa. Door die behandeling is de knie dik en warm, dus lopen is niet alleen lastig maar ook heel pijnlijk. Overigens heeft Ymkje ook last van haar enkel, wat langdurig lopen lastig maakt. De tweede reden is dat we om half 3 bij de gate moesten staan voor de terugvlucht.

Voor ons doen waren we laat deze morgen, pas om 10 voor half 10 checkten we uit het hotel. We hebben verder geen woorden vuil gemaakt aan de slechte accomodatie. We hadden wel het voornemen om een luid en duidelijk “nee” te laten horen als ze bij de receptie hadden gevraagd of het was bevallen. Maar helaas, hij vroeg niets.

We hebben weer ontbeten bij de Starbucks. Toch wel erg lekker, zo’n Caramel Machiato. Op het gemak liepen we naar Notting Hill Gate station, waar we 3 kaartjes kochten voor De reis naar Stansted Airport. Tenminste, dat is wat we dachten. Op Liverpool Street kwamen we erachter dat de hekjes naar het perron voor de trein niet opengingen. Een zoals gebruikelijk uiterst beleefde mijnheer wees ons er op dat we hadden betaald voor Stanhope. Foutje dus van de verkoper. Bij treininfo stonden we in de rij voor het loketje, maar werden ook hier weer prima geholpen. Melissa werd aangesproken, zij moest de klus klaren om een refund te krijgen op de verkeerde metrokaartjes. Met een lolletje uiteraard. We mochten als we terug kwamen voor nieuwe kaartjes wel direct naar hem toe komen. Gelukkig werd er over die refund niet moeilijk gedaan, een en ander was zo geregeld. Inderdaad, niet meer in de rij gestaan, kaartjes gekocht en eigenlijk vrijwel direct in de Stansted Express.

Inderdaad deed die trein er maar 3 kwartier over, maar de tijdwinst op de shuttle was natuurlijk compleet naar de filistijnen door dat gedoen met de verkeerde kaartjes. Lekker relaxed zoefden we door het landschap. Het viel me eigenlijk nu pas op dat je in de trein altijd langs de achterzijde van huizenblokken of industrieterreinen rijdt. Zeker als je nog in de buurt van een grote stad rijdt. Pas verderop, als je de echt het platteland oprijdt wordt het pas gezellig.

Goed, veel te vroeg kwamen we op het vliegveld aan. Vanuit de trein liepen vrijwel direct de trap op en de vertrekhal in. We moesten met de boardingpas inchecken, automatisch, om verder te kunnen. We moesten natuurlijk wel eerst door de douane. Zoals het keurige burgers betaamd hadden we alle vloeistoffen in aparte zakjes gedaan en uit de koffer genomen en ook de ipad er uit gehaald. Deze keer hoefde ik zelfs mijn schoenen niet uit te doen. Ymkje was wel de klos. Want haar koffer leverde een alarm op, en moest dus open. Bleek dat een spuitbusje met deodorant niet apart verpakt.

Op het centrale shoppingplein van het vliegveld hebben we een broodje gegeten. Tot onze stomme verbazing werd ons hier géén poot uitgedraaid. Het duurde allemaal nog wel even voor we wisten naar welke gate we moesten, dus doodden we de tijd met puzzelen en spelletjes.

Keurig op tijd ging de gate open, en ook het vliegtuig vertrok min of meer op tijd. Sommige passagiers klooiden wat met de bagage, die dan weer niet paste, of waarvoor bij de juiste seat geen ruimte meer was. De vlucht zelf was weer een fluitje van een cent, of eigenlijk een foutje van 3 kwartier. Pas in Eindhoven moesten we onze paspoorten tonen. Dat zal dan wel weer iets nieuws zijn.

Ik heb de auto uit de garage gehaald. Daar had ik nog wel een akkefietje. Ik had een uitrijkaartje gekregen van iemand die hem niet heeft hoeven tonen. Ik schoof dat kaartje in de sleuf, en de boom bleef beneden. Bleek mijn kenteken niet bekend te zijn. Wist ik veel. ik heb mij verhaaltje maar volgehouden dat echt wel betaald had. Uiteindelijk ging toch die boom omhoog. Ik zou natuurlijk geen poot hebben om op te staan, want ik had geen recu. Aan de andere kant is er ook niemand die kan bewijzen dat ik niet zou hebben betaald.

Thuis gekomen hebben we een lekker chineesje gehaald, om de goede afloop van een leuk reisje te vieren. Ik weet niet waarom, maar ik heb zomaar het idee dat we wel eens vaker , en zelfs op regelmatige basis terug naar Londen zullen gaan.

Was getekend, Bas Boender

Dinsdag 18-02-2014

Na een goede (relatief) goede nachtrust stonden we vanmorgen om half 9 weer gereed voor een nieuw dagje Londen. Voor Melissa was het D-day, de dag van de tatoeage. Voor die tijd moeten we natuurlijk iets gegeten hebben. Het leek handig om in Holborn te ontbijten. Drury Lane ligt daar, waar Garden Tatoo ook is gevestigd. We gingen direct met de subway naar Holborn. Uiteraard was het spitsuur, dus al die mensen die we het station in zagen lopen stonden ook bij ons in de trein. Mudje vol was-ie. Als de bekende haringen in een ton waren wij. En ook nog vies warm. Degenen die me kennen zullen al wel begrijpen dat voor mij de lol van het reizen per ondergrondse er al weer af was. Gisteren was het nog een nieuwtje, vandaag al weer vervelend.

We ontbeten met een echte English Breakfast, compleet met bonen, spek en ei. Stevig voer als voorbereiding voor een actieve dag. We wandelden eerst naar Drury Lane, om te zien waar die shop zit. Het beroemde theater hebben we dan weer gemist, dat moet dan maar een andere keer.

Vervolgens gingen we toch weer naar Buckingham Palace, met de metro natuurlijk, om dan toch vandaag het wisselen van de wacht mee te maken. Al voor we bij het paleis kwamen zagen we de mensenmassa voor de hekken, en ook achter de hekken aan de overkant van de rijweg. Het leek ons wijs om aan de overkant te gaan staan, omdat daar de menigte wat minder leek. Dat was ook zo, voornamelijk omdat de mensen die er stonden net als ons niet in de gaten hadden dat je er vrij weinig zag. We zagen de muziekkorpsen en ook de ruiters voorbij komen, maar van de actie achter de hekken kregen we eigenlijk alleen wat vage commando’s mee waardoor de berenmutsen collectief een andere kant opschoven.

Melissa was inmiddels vertrokken naar de tatooshop, om niet te laat op de afspraak te komen. Wij bleven nog even achter. En zagen daardoor hoe die guards alle rituelen voor hun huisjes voltrokken. Alles met militaire precisie. Op een gegeven moment kwam er iemand langs die controleerde of alles wel bij de heren op de juiste plek zat, qua uniform dan. 2 guards werden afgewisseld, door 2 andere met de nodige plichtplegingen. Geweldig om te zien.

Inmiddels begon het te regenen, zodat we noodgedwongen in de souvenirshop van Hare  Majesteit vluchtten. Nee, we kochten geen pannelappen of Royal China. Bij Victoria stapten we op de bus naar Tower Hill. Althans, dat dachten we. We reden door een mooi deel van Londen, met heel veel beroemde modehuizen, naar Regent Street. Daar zouden we opstappen op bus 15. Die was echter nergens te vinden. Vreemd genoeg werd deze lijn wel vermeld op ons kleine busplattegrondje, maar verder nergens. Ook Tower Hill niet. Inmiddels was ook weer begonnen met regenen, dus ons humeur zakte tot onder het vriespunt. Zelfs zodanig dat we toch maar weer die ondergrondse instapten. We kwamen met dat ding wel waar we wilden, dat dan weer wel.

De Tower staat als een totaal anachronisme tussen allemaal nieuwe gebouwen, met heel veel glas. Een prachtig monument, wat de engelse geschiedenis in alle poriën op heeft genomen. Je ruikt het bijna. Natuurlijk met daar vlakbij de beroemde Tower Bridge.

Langs de Thames, vlak bij de Tower of London vonden we een hypermodern restaurantje, waar we een kleine lunch nuttigden. We kozen alleen maar voorgerechtjes, wat men in het restaurant niet afkeurde maar duidelijk wel vreemd vond. Oei, oei was was het lekker. Kleine plates maar wel met echt heerlijk eten.

Inmiddels was het tijd geworden om weer in de richting van Holborn te gaan, om Melissa op te halen. Ze zou wel pas om half 6 klaar zijn, maar het zou vast niet erg zijn als we iets eerder waren. Omdat we inmiddels toch aardig wat spierpijn hadden opgebouwd strompelden we op ons gemak weer naar de Underground, om daar opnieuw weer allerlei trappen te bestijgen en af te dalen.

Melissa was al bijna klaar, dus we mochten inderdaad in de tot tropische temperaturen gestookte shop. Opvallend genoeg waren alle klanten die we zagen aan- en afmelden afkomstig uit Frankrijk. Lastig, want ze begrepen duidelijk niets van de uitleg over de verzorging. We mochten even de tatoo bewonderen, en eerlijk is eerlijk, die is prachtig. Maar op de knie! Dat moet toch serieus pijn hebben gedaan. Bijna waren we ontkomen zonder te betalen, maar gelukkig riepen ze ons terug. Tenslotte heeft Cesar er meer dan 4 uur aan gewerkt; dat mag best betaald worden.

Haar knie moest worden gekoeld, dus heeft ze gegeten met een zak diepvries erwten op haar knie. Daarnaast heeft ze nog 2 Ibuprofen ingenomen tegen de pijn. Over eten gesproken, we hebben gegeten in hetzelfde zaakje als zondagavond. Het meisje wat daar toen bediende liep er ook nu weer. Ze herkende ons nog, waarschijnlijk vanwege de fooi. Evengoed was het eten weer perfect. Ymkje had een hock pie, een soort met ragout gevuld bladerdeeg taartje, Melissa had een ingewikkelde vorm van Fish and C?hips en ik had een perfecte entrecote. Toch typisch dat direct bij de bar bestellen en afrekenen. Volgens mij kan je meer fooi vergaren door op rekening te serveren.

In het hotel heb ik eerst maar een foto gemaakt van de bezemkast van Melissa, want daar was om gevraagd. Nu lig ik languit op bed om mijn dagelijkse blogje te schrijven, met een lange nachtrust in het verschiet want morgen gaan we uitslapen!

Was getekend, Bas Boender

 

 

 

Maandag 17-02-2014

Het is echt een leuke dag geweest vandaag. Het is inmiddels al bekend dat we bij de Starbucks hebben ontbeten, uiteraard met begeleiding van een Caramel Machiato. Niet zo’ n hele grote, in verband met de calorieën.

We kochten een dagkaart voor het openbaar vervoer. Dat ding heeft zijn geld dubbel en dwars opgebracht want we hebben wat kilometers afgelegd, zowel onder als boven de grond. Het eerste doel was Buckingham Palace, want de koningin is toch wat het Verenigd Koninkrijk bindt. Ze was thuis overigens want de vlag wapperde bovenin. We hebben uiteraard wel de berenmutsen van de wacht gezien, maar helaas niet het wisselen. Van de herfst tot de lente (leuk hè, ze geven geen exacte data) vindt de wisseling eens per 2 dagen plaats, en toevallig niet vandaag. Maar eens zien of we morgenochtend klaar staan. Het zal er wel enorm druk zijn dan, want vandaag al kon je over de toeristen hoofden lopen. Geen wonder ook, want het geheel is een imposant gezicht: prachtig smeedwerk, beeldhouwwerk en bladgoud.

Nadat we ons aan al die praal hadden vergaapt liepen we naar de Westminster Abbey. dat was overigens nog een hele tippel, maar niet voor niets. Hoewel, voor 3 x £18,- koop je bijna die kerk op. Het bleek dat noch de staat, noch de kerk subsidie geeft. Onbegrijpelijk, want alle koningen van Edward the Confessor tot aan Henry VII liggen daar begraven, om maar niet te spreken van alle andere Engelse grootheden. Ze hebben zelfs een indeling op beroepsgroep gemaakt, zoals componisten, wetenschappers, schrijvers, etc. Alle wanden , en ook die van de kapellen zijn bekleed met prachtige weelderige gedenktekens, overal staan praalgraven. Zoals gezegd liggen grote koningen daar, maar elders ook Elizabeth I, onze eigen William III met zijn vrouw. Het gewone volk wordt vertegenwoordigd door Handel, Purcell, H.G. Wells, Isaac Newton, Captain Cook. Om er maar een paar te noemen. Daarnaast is het natuurlijk gewoon een prachtige gotische kerk.

Moe van het slenteren aten we een kleine lunch in het cafetaria van de Westminster Abbey. Prima pompoenrisotto, met een beetje teveel kaas. Omdat we toch in de buurt waren fotografeerden we het House of Parliament met de beroemde Big Ben. We hebben nog kort overwogen om in de London Eye te gaan, maar we vermoedden dat ook dit weer een vermogen zou kosten en het er ook heel druk zou zijn. Dus, toch maar niet gedaan. Achteraf bleek het ook veel leuker om met de metro naar Camden Town te gaan. Daar troffen we het artistieke gezicht van Londen aan. Heel veel alternatieve kraampjes en tattooshops, kraampjes met zo op het oog heerlijk eten vanuit alle windstreken. Hadden we maar hier geluncht, gezeten op één van de tot eetstoelen omgebouwde scooters. De gevels waren prachtig versierd met de zaken die in de winkels werden aangeboden, van draken tot sneakers. Geweldig! Een oude markthal deed ons denken aan de markt van Funchal op Madeira. Melissa kende deze straat vanuit eerdere bezoekjes aan Londen, zij leidde ons rond. Uiteraard hing er een jasje wat ze eigenlijk niet kon laten hangen…

De rest van de middag zijn we stad kriskras onderdoor gereisd, op zoek naar Abbey Road. Veel trappen geklommen en afgedaald. Waarschijnlijk hebben we morgen een fikse spierpijn. Die vele (rol)trappen zijn een gevolg van het ingewikkelde metronet. Veel knooppunten hebben perrons op verschillende etages, wat als grote voordeel heeft dat de treinen elkaar niet kruizen. Ze rijden dus gewoon op tijd, we hebben nooit langer dan een paar minuten hoeven wachten. Uiteindelijk kwamen we op Tower Hill aan, een station waar de trein om de één of andere reden niet verder reed. We wisten niet precies hoe we verder moesten. Een behulpzame medewerker van het Londense Openbaarvervoer wees ons er op dat het Abbey Road station niets van doen had met de Beatles, dus dat we de hele middag voor joker al die treinen hadden gereden. De beroemde studio waren vrij dicht in de buurt, een klein stukje metro en een klein stukje lopen. Tja.

Het meest in het oog springend op Abbey Road was de beroemde oversteekplaats, met de knipperbollen die ten tijde van de foto voor de platenhoes nog gebruikelijk waren. Verder viel er niet zo veel te zien. De studio is gesloten voor publiek, want die is gewoon nog in gebruik.

We wilden graag naar Picadilly Circus, waar vooral veel winkels en eettentjes waren. We besloten om met de London Transport Diesel Engined Omnibus te gaan. Oftewel de rode dubbeldekker. Dit ritje was geweldig. We zaten bovenin en reden als een vorst door Baker Street, Regent Street en weet ik nog meer voor mooie en luxe straten inderdaad naar Picadilly Circus. In mijn beleving moest dat plein veel groter zijn, maar dat viel dus nogal tegen. We slenterden wat door de straten, langs een spelend carillon, naar Chinatown waar het inderdaad bol staan van de Aziatische eettentjes en winkeltjes. Hoewel het nog wat vroeg was, liepen we naar een pub waar we eerst een biertje dronken en vervolgens respectievelijk Fish and Chips en een Jalapeno Burger aten. Natuurlijk weer begeleid door nog een bier. Biertje is hier in Engeland niet van toepassing want een Pint (0,571 liter) is volgens mij de kleinste maat.

Vanuit deze pub was het een relatief klein stukje terug naar het hotel. De metro was ietwat ongemakkelijk want die was tjokvol. Mijn hoofd werd bijna afgehakt door de lage en schuine schuifdeuren. Bij Notting Hill Gate bleek dat het inmiddels was gaan regenen. Ons maakt dat niet meer uit, want ik denk dat we niettemin als een os zullen slapen.

Was getekend, Bas Boender

O wat een nacht……

Laat ik iets vertellen over het “fantastische” hotel waar we verblijven. Ik had al iets losgelaten over de immense afmetingen van de kamers. Met name Melissa heeft een zaal van een kamer (not). Helaas is dat niet het enige wat mankeert in dit hotel. We hebben wel vaker in budget hotels geslapen, maar dit slaat alles.

Door de dunne wandjes is alles enorm gehorig, je hoort dus werkelijk alles. Het is mogelijk om 24/7 binnen te komen, dus dat gebeurt ook. Uiteraard wordt dan geen rekening gehouden met mensen die willen slapen.

Gisteravond wilden we de Topgear uitzending bekijken, de nieuwe serie. Dom, dom!!!! Want als bij ons in Nederland de uitzending om 9 uur is , wordt dat natuurlijk 8 uur hier. Nou ja, Dragons Den is ook leuk.

Over de herrie heb ik het al gehad. Die zorgde dat ik geradbraakt “wakker” werd vanmorgen. Ymkje heeft gelukkig goed geslapen.

De douche ontbeert alles, behalve de douche. Die is dan weer fijn maar zit vast in de muur. Als je dus wilt douchen maar je haar droog wilt houden, gaat dat niet. Een haakje voor je kleren was was er niet, een zeepbakje ontbrak, etc.

Bovenstaande lijkt op één grote klaagzang, maar dat is het toch niet hoor. We slapen maar een paar nachtjes dit hok, en daar tussenin hebben we best lol. Gisteren heerlijk gegeten in een gezellige pub, en nu aan de koffie bij Starbucks. Hoe goed kan je het hebben? Nu maar hopen dat ik niet aan het einde van de middag in slaap val…..

Was getekend, Bas Boender

 

Zondag 16-02-2014

The Champion, Notting Hill, London England

Een korte vakantie, of eigenlijk een stedentripje, naar Londen. Bijna ieder jaar doen we zoiets wel in de periode rond 31 januari, de verlovingsdag van Ymkje en mij. Londen stond al een tijdje op de planning en dit keer is er nog een extra reden. Melissa wil graag een tatoo laten zetten door een door haar bewonderde artiest in Londen. Die afspraak was al heel lang geleden gemaakt, dus een en ander kwam zo wel goed uit. We zijn dus deze dagen met zijn drieën.

We zijn gevlogen vanuit Eindhoven naar Londen Stansted. Op zich heel relaxed, omdat Eindhoven Airport een klein vliegveld is. Je hoeft dan niet uren van te voren aanwezig te zijn. Het was er wel druk. We hadden ons niet gerealiseerd dat de voorjaarsvakantie dit weekeinde was begonnen. Achteraf dus maar goed dat we een beetje vroeg waren.

De vlucht naar Stansted duurde zegge en schrijve 40 minuten. De reis per bus en metro naar het hotel in Notting Hill vervolgens duurde maar liefst 2 uur! We hadden geen idee dat dat vliegveld nog ergens op het platteland ver buiten de ligt. En dan een flink eind de stad in. Bij Victoria Street namen we het laatste stukje met de subway. Perfect geregeld die metro verbindingen hier in Londen. Daar kan ons geliefde Rotterdam nog een puntje aan zuigen. Om over de metro in het 029 gebied maar helemaal te zwijgen….

Het hotel ligt aan de rand van de wijk Notting Hill. Het straatje waar het zich bevind zag er heel leuk, victoriaans uit. Vol verwachting deden we de deur open, waarna we de eerste deceptie meemaakten. Nog maar heel zelden hebben bij zo’n kleine receptie afgerekend. Melissa heeft een eenpersoonskamer voor zichzelf, en wij hebben een kamer in het souterrain. Leek de receptie al heel klein, het was een balzaal in vergelijking met onze kamer. Op de trap naar beneden na, waar een heel oud versleten karpet op lag, was alles gelukkig wel schoon. Daarmee is dan ook meteen al het positieve genoemd. Het fantastische uitzicht bijvoorbeeld is een buitentrap naar de begane grond. Ach, je moet alles een keertje hebben meegemaakt.

De kamer van Melissa is helemaal fantastisch. Daar past een bed in, en absoluut niet meer! Eigenlijk is het om te lachen. Volgens mij hebben ze de bezemkast omgebouwd tot een heuse hotelkamer. Zo klein heb ik het in ieder geval nog nooit gezien.

Zojuist hebben we heerlijke roast gegeten in een pub om de hoek, genaamd The Champion. Leuke sfeer, lekker eten en gezellig gekletst. En dan hebben we het natuurlijk nog niet gehad over de engelse ales. Dat maakt het dan allemaal weer helemaal goed.

Was getekend, Bas Boender