Categoriearchief: Boendertjes met vakantie 2012

Getvrrrrrrrrrr, regen!

We zijn weer thuis. En jawel, vlak voor de landing zei de piloot dat het op Schiphol ongeveer 17 graden was, en buiig. Even ter vergelijking, op Chios was het iedere dag 32 a 33 graden. En zonnig. Het kon allemaal nog veel beroerder met het weer, maar daarover later.

Na een onrustige nacht ( kwam het door de drank, was het de spanning voor de reis of hadden we gisteren gewoon te zwaar getafeld?) stonden we bijtijds op om alles voor te bereiden voor de reis. Hoewel voorbereiden dan weer een groot woord is, de koffers waren in 5 minuten alweer gepakt. Daarom zaten we iets te vroeg aan het ontbijt, en waren we ook iets te vroeg bij de receptie om de restaurantbonnen af te rekenen. De bus zou ons pas om half 10 komen afhalen. Buiten voor de receptie, hebben nog een laatste keer van het aangename weer genoten. We maakten een praatje met andere Nederlanders. Ook zij vonden dat Chios een heel relaxed eiland is, met vriendelijke mensen. Zij vertelden ook dat het inmiddels beroemde cruiseschip al 2 weken voor de haven lag.

Inderdaad kwam de bus op tijd, onze chauffeur van de Nea Moni tour reed ook nu. Dus daarom. In de bus kregen we van Inge instructies over het inchecken van de koffers, etc. Kort en goed kwam het er op neer dat we gewoon de rij moesten volgen, want er was ook maar 1 vliegtuig  wat vertrok.  En wat nog mooier was: het toestel was al geland en gereed. Dus we konden vrijwel direct boarden, via Gate 2 ( overigens ook de enige. Waar ze Gate 1 hebben gelaten is mij niet bekend) en in plaats van op de geplande tijd van 10:35 vertrokken we al om 10:15! We maakten een tussenstop op een ander eiland waarvan ik de naam maar niet kan onthouden. We liepen daar inmiddels al een 1/2 uur voor op het schema.

De rest van de vlucht verliep uiterst voorspoedig. De sandwich was goed te doen, de film had een hoog EO gehalte, en de stoel was te klein. Kortom, zoals het hoort. Om 2 uur stonden we op Schiphol. Het enige probleem was dat de slurf nog niet gereed was, omdat we zoveel te vroeg waren. Ook de bagage kwam snel. De dame van Parkfly vertelde telefonisch dat we opgepikt zouden worden bij Hal 3, deur A. Na een redelijk intensieve zoektocht hebben we die deur gevonden, maar het busje was er nog niet. Terwijl we stonden te wachten begon het te druppelen, vervolgens te regenen. Tegen de tijd dat de shuttle ons kwam ophalen hoosde het. In de 5 seconden die we nodig hadden om bij het busje te komen waren we kompleet doorweekt. Welkom terug in Nederland! De enige brug die we passeerden stond uiteraard open. Wederom welkom terug in Nederland. Konden we maar direct weer terug naar Chios. Nee, want dan zouden we het maaltje wat Melissa gaat koken missen…..

Nog een laatste keer die heerlijke Mastelo

De laatste dag alweer, van een heerlijke week op het prachtige Chios. We hebben er maar een rustdag van gemaakt, om morgen uitgerust het vliegtuig in te kunnen stappen.

We hebben deze keer eens niet in het hotel ontbeten, maar in het centrum van Chios stad. Op het terrasje van onze keuze hadden we al eerder iets gedronken, hetgeen toen nogal wat moeite kostte door ons gebrek aan kennis van de griekse taal. Om daar dan en ontbijt te bestellen is toch wel een soort avontuur. Met de drie woorden engels die de ober sprak, en het bord waar alles ook in het engels op stond kwamen we nog aardig ver. Het ontbijt bestond dus uit (niet lachen) verse donuts, cheesepie, yoghurt met honing en een clubsandwich. Dat laatste leek meeer op een tosti die was aangekleed met mini frites zoals die van de firma Smiths. De donuts waren inderdaad vers, de yoghurt was heerlijk, zeker met de honing. De freddo die het geheel begeleidde was prima ( een beetje gezoet). De ober is wel 3 keer terug gekomen om te checken wat we nu precies  hadden besteld. Uiteindelijk kwam alles goed. Die donuts hadden overigens behoorlijk aftrek, want iedereen at 3 of 4 van die dingen. Of iets wat op poffertjes leek, maar toch ook weer niet. De afrekening ging op dezelfde manier als de bestelling. Bij de tafel werd het een en ander opgeteld en men kwam op en bedrag van €14,-. De donuts waren gratis. Volgens mij zei de beste man maar wat, maar wij vonden het best.
Wat we nog wel even hebben meegepikt is dat het cruise schip wat al de hele week buiten de haven lag, nu ineens aangemeerd lag. Wij snappen er niets van, zo’n schip moet toch een vermogen kosten per dag? In de loop van de middag hoorden we de scheepshoorn, dus waarschijnlijk is hij dan toch echt onderweg, nu. Het grote jacht van gisteren is onderwerp van research geweest. de Lady Dee is splinternieuw, gebouwd in Enkhuizen en 47 meter lang. De opdrachtgever is een Griek, maar het schip vaart inderdaad onder Nederlandse vlag. Aan boord is ruimte voor 10 gasten, en 13 crewmembers. Dit even terzijde als nutteloze informatie.
De rest van de dag hebben we gerelaxed, deels op de kamer, deels bij het zwembad. Pas tegen een uur of  8 liepen we naar het dichtstbijzijnde restaurant, Tassos. Daar hebben nog een keer genoten van die heerlijke gegrilde locale Mastelo kaas, de de locale witte wijn waarvan ik de naam inmiddels niet meer weet.
Aan het zwembad van het hotel, met een lekkere ouzo voor mijn neus, genietend van een prachtige Griekse zomeravond, schrijf ik de laatste blog vanuit Griekenland. Stiekum heb ik al gecheckt wat het weer in Nederland is de komende week. Ik zie daar veel regen en wolkjes, en weinig zon. Gelukkig hebben we hier de hele week prachtig weer gehad. Zo hebben wij in ieder geval toch zomer gehad.

Mastiekbomen en nog eens mastiekbomen

Een dagje op eigen initiatief. Via de reisleiding hebben we voor vandaag een auto gehuurd bij Avis. De dame die dat allemaal regelt is Nederlandse, wat toch allemaal net even gemakkelijker is in de communicatie. Op de ouderwetse manier werd mijn creditcard gedebiteerd; niks electronica maar gewoon een carbonnetje en de zijkant van een balpen. Ook geen borg trouwens. Nu bleek de auto niet meerdan een gare Punto. Ik kreeg dan ook het advies om eerst het contact aan te zetten, en pas als alle lichtjes weer uitgingen te starten. Alle lichtjes van het dashboard dan. Anders gaat-ie gekke dingen doen, zei ze. Helaas ging het lichtje van het stuur niet uit, en ook een oranje lichtje betreffende de motor bleef branden. Maar het ding bleef rijden. Met de raampjes open natuurlijk.

We hadden een routebeschrijving meegekregen die ons leidde naar alle plaatsen die we in ieder geval wilden zien. Dat scheelt weer zoeken. Overigens petje af voor de duidelijke richtingaanduidingen. Als je weet waar je heen moet, kan je op de borden rijden. Daar kunnen we in Nederland nog iets van leren.

Gelukkig is de maximale snelheid op het hele eiland 60 km per uur, dus hadden we alle reden om rustig aan te doen.  Door de vruchtbare landstreek Kambos, direct ten zuiden van Chios stad reden we  dorpjes als het pottebakkersdorpje Armolia. We zijn daar niet uitgestapt, want onze belangstelling ligt niet direct in het pottebakken. Waar we wel zijn gestopt is bij het plaatsje Vessa. Dit bleek een totaal ingeslapen middeleeuws dorpje. Bij een pleintje wat aan de doorgaande weg lag stond een groenteboer zijn meloenen aan te prijzen, waarschijnlijk de attractie van de dag.  We liepen het dorpje door naar een kerkje, boven op de heuvel. Helaas was het kerkje niet open. Via Elata reden we naar de vroegere haven van Chios, Limenas. Daar bleek niets anders te zien dan een veerboot en wat losse vissersbootjes. Het was wel duidelijk waarom dit de haven van het eiland was, want het plaatsje ligt in een mooie afgesloten baai.

In Mesta hebben we iets gegeten en heel veel water gedronken. We dachten dat dit 1 van de 2 tavernes in het dorp was. Dat leek een misverstand, want tijdens onze wandeling door het dorpje, ook al middeleeuws maar minder ingeslapen, stuitten we op een pleintje waar nog meer horeca was. Waarschijnlijk beter ook, maa dit terzijde. We stuitten ook op een kerkje, wat typisch Grieks orhodox was ingericht. We zagen talloze ikonen, enkele rijk verzilverd zoals dat schijnt te horen. En heel veel bijna kitscherige versieringen. Maar toch heel sfeervol.

Via de toeristische route langs Olympi reden we dwars door de mastiekplantages naar Pyrgi. Het duurde even voor we er achter kwamen hoe die mastiek bomen er nu precies uitzagen. Uiteindelijk zagen we bij heel veel bomen witgekleurde vlekken, wat moest zijn veroorzaakt door de mastiek kristallen.  En het waren heel wat bomen die we zagen met die witte vlekken aan de voet. De typische geur van mastiek hing ook in de lucht, overigens niet alleen hier maar overal op het zuidelijke deel van het eiland. Mastiek is wat hier de geldbron is. Ze gebruiken het overal voor: zeep, koffie, likeur, thee, kaarsen. Te veel om op te noemen.

Pyrgi staat bekend om de Xysta huizen. Alle huizen zijn er witgepleisterd, maar over een laag cement heen wat vermengd is met lava as. Vervolgens word het witsel met behulp van sjablonen aangebracht, zodat je patronen op de muur krijgt. Heel bijzonder. We durfden niet al te lang in het dorp te blijven, want we dachten dat we illegaal gepakeerd stonden. We hadden al eventje in de rondte gereden op zoek naar een plaatsje. Zelfs door heel smalle straatjes! Ongeduldig als ik dan weer ben ben ik het dorp maar ingereden en heb de auto gepakeerd op het eerste het beste lege plekje. Maar waarschijnlijk mochten we daar toch niet staan. Zodoende liepen we in een sneltreinvaar het dorpje door. Toch hebben we wel leuke foto’s gemaakt, ook van de trostomaatjes die daar op verschillende plaatsen buiten te drogen hingen.

Bij Emporios schijnen zwarte stranden te zijn, ontstaan door lava van een vulkaan die al lang niet meer actief is. We kwamen tot bij de parkeerplaats, maar ook geen meter verder. Want ook hier konden we nergens parkeren. Het was te warm om een eind te lopen. Daarom besloten we om die lavastranden maar te laten voor wat ze zijn, en de fotootjes op internet op te zoeken.

We reden langzamerhand weer terug naar Chios stad, maar niet zonder eerst toeristenplaatsje nummer 1 Karfas te hebben bezocht. Het schijnt dat dit plaatsje nogal populair is onder Nederlanders en Belgen. Wij snappen ook wel waarom, want het is meer een typisch badplaatsje, met grotere en modernere hotels. En een zandstrand natuurlijk, want dat mankeert overal op het eiland.

Zoals beloofd heb ik de tank weer tot 5/8 afgevuld. We hebben iets meer dan 100 km gereden, dus 10 liter moet dan toch genoeg zijn? Zonder de auto ook maar een schrammetje extra te hebben bezorgd stalden we hem bij de pizeria aan de overkant van de weg, en leverden we de sleutel zoals afgesproken in bij de receptie van het hotel. Hij zal wel morgen worden afgehaald, want terwijl ik dit schrijf (23:21 uur) zie ik het ding nog steeds staan.

Terwijl we het hotel in liepen zagen we dat er voorbereidingen werden getoffen voor een groot feest buiten bij het zwembad. Alle tafels werden feestelijk gedekt, en bij de watermolen stonden al allerlei statafels. We waren natuurlijk benieuwd waarom. Het bleek een “celebration”. Waarvan, dat wisten we niet.

We hebben weer in de stad gegeten. Op de valreep hebben we nog een aardigheidje voor Melissa op de kop getikt. In de haven lag een enorm jacht. Ik denk dat het wel 40 meter lang is. Vol met geuniformeerd personeel, bewakers, en weetik al niet wat mog meer. En het voer ook nog eens onder Nederlandse vlag. Het eten was zoals te doen gebruikelijk eenvoudig maar lekker. En nog steeds niet duur.

Inmiddels denken we dat we weten dat het feest bedoeld is voor de verjaardag van een kind. Een groot diner, voor een verjaardagspartijtje! Inclusief levende muziek, natuurlijk met bouzouki. Als een van de gasten maar niet gaat zingen. oms kan dat zoooooo vals zijn!!!!!

Een fantastische dag op het water

Nou, inderdaad fantastisch. We hebben vandaag gezeild, op de Aegeische Zee, een droom kwam in vervulling. Om 10 voor half 10, na een licht ontbijt, zouden we door de bus worden opgepikt bij het hotel. Natuurlijk stonden wij op tijd klaar, met de gisteren nieuw aangeschafte handdoeken en al. De tijd verstreek en de enige touringcar die voorbij kwam reed meteen door. Uiteindelijk kwam de reisleidster Inge, in haar redelijk bejaarde Golf Cabrio samen met een Belgisch echtpaar om ons mee te nemen. Het was even krap, maar gelukkig was het maar een klein stukje naar de haven. De 2 Belgen en wijzelf waren namelijk de enige deelnemers aan deze excursie. Gelukkig had de schipper nog kennissen die ook wel mee wilden. Men had dus besloten om de tocht toch door te laten gaan, gelukkig. We voeren vandaag op de kleinste boot van de 2. In totaal, inclusief ons, de belgen, het griekse paar (?), een dame die voor het eten zorgde en de reisleidster bestond het gezelschap dus uit 9. Natuurlijk ook de schipper, Giorgos. Hij kwam op de brommer aangereden, met zijn hondje Lukas voorop. We mochten allemaal al wel aan boord, maar op blote voeten. Schoenen en slippers waren verboden. Na allerhande instructies vertrokken we op de motor; helaas was er vrij weinig wind. het hele stuk langs Chios kon dus niet worden gezeild. Maar, zo beloofde Giorgos, als we zouden oversteken naar Inousses zpuden we gaan zeilen. En dat was ook zo, maar niet heel lang, weer vanwege het gebrek aan wind. Zelfs niet nadat ik mocht assisteren met het heisen van het groot zeil. Het laatste deel van de overtocht dus toch weer op de motor. Jammer hoor, want het was een sensatie om zo stil door het water te glijden. Wat er precies aan de hand was maar de jongere griekse dame ( de echtgenote?) stond op een gegeven moment op het voordek te bellen en te huilen. Dit werd weer gevolgd door allerlei diepgravende gesprekken tussen de verschillende grieken. Een regelrecht familiedrama? Goede tijden, slechte tijden op zijn Grieks? We voeren een kleine baai in, de boot werd voor anker gelegd, en deels ook aan een rots bij de oever. Vervolgens werden we losgelaten om in zee te zwemmen. Het was grandioos om te zien hoeveel vissen en ander dieren in die zee leven. Na vandaag een redelijke hoeveelheid kokkels minder; onze nieuwe belgische vrienden en ook Inge de reisleidster hebben zich aardig te goed gedaan aan deze kokkels. Ikzelf heb er eentje geproefd, maar ik vond het net naar zout smakend rubber. Een van de griekse deelnemers, de man van het echtpaar zal ik maar zeggen, was beuchtbom zijn oktopus vangst. Met zijn harpoengeweer is hij zeker een uur weg geweest. Hij kwam terug met een reuzenmossel. De schelp was zeker 50(!) cm lang. Onze griek stond er op om de schelp te openen. Volgens zeggen zou die mossel wel 50 jaar oud kunnen zijn. Met veel pijn en moeite kreeg hij die schelp ook inderdaad open, maar volgens mij was hij geen expert in het openmaken van deze schelpen want wat er in zat zag er niet meer uit. De mossel was vakkundig om zeep geholpen. En het aanzicht van dit armzalige, smakeloos uitziende hoopje ellende helpt er noet aan mee om morgen eens lekker mosselen te gaan eten. Deze grote mosselen schijn te worden gebloemd en gebakken. Nou, ik weet het allemaal niet. De maaltijd werd versorgd door “Mamma”. De spiesjes werden op de gasbarbecue gegaard, en werden met een heerlijke omelet, salades en rijst verorberd. Heel eenvoudig maar heel lekker. “Mamma” deed vervolgens haar 2e dutje, en vergat in het geheel de meloen klaar te maken. Na enige tijd poedelen in een deze prachtige baai, werd het anker weer gehezen voor een tocht terug naar Chios. Het eerste stukje langs Inousses nog weer op de motor, maar voor bij het Fort gingen de zeilen weer omhoog, en schoten we de zee op. En met een flinke gang deze keer. Ik ving tenminste op dat de snelheid 8 knopen werd. Geen idee of dit snel is, maar het klinkt in ier geval wel aardig. En ook nu weer een sensatie, om heerlijk schuin door het water te schieten. Ook wel hard werken, voor de schipper om het spul op snelheid te houden. Tja, dat zeilen lijk me wel wat….. In het plaatsje Lagkada, op Chios, hebben we afgemeerd om een uurtje door te brengen. Ym en ik hebben een uurtje geklets met onze nieuwe Belgische vrienden Gerrie en Wina. Op een terrasje, bij een glaasje. Dat dorpje was maar heel klein, er lagen niet zo heel veel bootjes in het haventje. Er waren diverse restaurantjes gevestigd langs de kade, allemaal met gedekte tafeltjes. Wij werden al heel snel gewenkt door een dame die met haar bejaarde echtgenoot een al even bejaard cafeetje runde. Ik denk dat ze allemaal nog een hausse verwachten, want als ze het moesten hebben van onze boot, werden ze niet rijk. Vervolgens weer zeilend langs de kust van Chios terug naar Chios stad. Nu kregen we wel de beloofde meloen! De Belg mocht aan het roer,ik zat in mijn eentje te genieten van de zee, de zon en het uitzicht. Om te laten zien wat er gebeurt als je te ver naar rechts stuurt, moest de Belg nu juist dit doen. Gevolg was dat het zeil omsloeg. De boot op snelheid kwam en meteen weer schuin in het water lag. Met mij daar op het dek, dus. Het laatste stukje van de route viel de wind weer weg. Op de motor verder, met de Belg nog steeds aan het roer. Gelukkig zijn we goed aangekomen. Goed verbrand ook, trouwens. Na nog een showtour langs de boulevard hebben we afgemeerd en afscheid genomen van de schipper. We vonden allemaal dat het een bijzonder mooie dag was geweest, ook al omdat het maar zo’n klein clubje was. Terug middels de Golf Cabrio van Inge. op de vraag of ze niet bang was of het ding gestolen zou worden, zei ze:”Ze kunnen er toch niet mee wegkomen, want hij is van mij” Inge is ook Belgische. Na een douche en een hapje in het hotelrestaurant gaan we maar snel slapen. Voor ik aan dit berichtje begon zat ik te knikkebollen. En nu doet Ymkje dat.

Volle maan!!!!

Oh zo romantisch, die volle maan die de zee verlicht. We hebben er een heleboel foto,s van gemaakt, die waarschijnlijk allemaal zijn mislukt. Deels te danken aan de beperkte mogelijkheden van mijn Canon Ixus, en deels aan de hoeveelheid ouzo en wijn in het lijf. We zullen het wel zien. Wat een zegen trouwens, dat ik niet hoef te rijden…… Vandaag was als een soort rustdag gepland. Daarom stonden we op een “normale” tijd op om toch in ieder geval voor 10 uur te hebben ontbeten. Vandaag naast het inmiddels gebruikelijke scrambled egg ook met meloen. Yammie. Om de warmte wat voor te zijn, ondernamen we meteen na het ontbijt een tocht naar Chios stad, om de kathedraal te bezien. Deze keer hadden we een kaartje bij ons, dus liepen we in een keer goed. De kathedraal was nog niet zo heel oud, maar wel heel rijk ingericht. Gisteren hebben we al het een en ander geleerd over de orthodoxe inrichting, we zagen dit inderdaad vandaag weer terug: zilverbeslag op de ikonen, mooie moziaieken op muren en plafonds. Prachtig! Blijkbaar waren ze bezig met restauratiewerkzaamheden aan het plafond, want in een nis zagen we boven op een wankele stelling iemand druk in weer met een emmer. Hij liever dan wij. Terug de relatieve koelte in (buiten was het ongeveer 30 graden met een briesje, binnen was het gewoon warm) hebben we eerst geld gepind bij de Eurobank (hoe lang zal die nog zo heten?). Daarna hebben in de lokale winkelstraat in een handdoeken winkeltje 2 badlakens gekocht, als voorbereiding op de zeiltocht van morgen. Vervolgens op een terrasje een ijskoffie gedronken. Helaas sprak niet al het personeel engels. Zelfs met het aanwijzen op de kaart kwamen we er niet, want er kwamen allerlei vragen over het formaat, al of niet met suiker, enzovoort. Waarschijnlijk typeert het de behulpzaamheid en de vriendelijkheid van de grieken dat ze het arme meisje te hulp schoten en voor ons vertaalden. Eind goed al goed, dus. Behalve dat de koffie hier toch weer aanzienlijk bitterder is dan thuis. Wel lekker, maar ik kan me voorstellen dat het dan weer iets teveel van het goede is. Op de gote flatscreen werden beelden van de Olympische Spelen vertoond, in dit geval van de heats 50 meter vrije slag. Terug naar het hotel voor het middagslaapje. Ja ja, we worden ouder. Later op de middag aan het zwembad vertoefd, heerlijk ondergedompeld en opgedroogd onder de parasol. Net een echte vakantie!! Na de verkwikkende koude douche op de kamer hebben we de eerste ladingen foto’s eens op de iPad gezet. Op die manier konden we alvast een schifting met “waardeloos, weggooien” maken. Verrassend genoeg zaten er toch nog wel een aantal aardige foto’s tussen. Het diner hebben we deze keer genoten in een taverne, een paar honderd meter van het hotel. Bijna waren we toch weer geschrokken van de haveloze tafeltjes, met de gebleekte zeiltjes. Maar, gisteren hadden we gezien dat er toch wel volk zat. Daaom toch maar een gokje genomen. En niet voor niets want, hoewel de meningen niet unaniem hetzelfde waren, hebben we toch in ieder geval een heerlijke gegrilde Mastelo op, en een tomatensalade die er mocht zijn. Een en ander samen met een grieks Mythos biertje en jawel een ouzo. Mijn rijst met zeevruchten was prima. Alleen wat getrut met de schaaldieren. Heel veel getrut zelfs. Maar het was wel lekker. De mousaka van Ymkje viel wat tegen (volgens Ymkje) maar ik heb daar toch lekker van zitten smikkelen, samen met de tzaziki. Daarbij een lokale wijn, en ter afsluiting een heerlijk kopje koffie, gepaard met gekonfijte sinaasappelschil. Alweer yammie! We wandelden langs het strand weer terug naar het hotel, niet zonder een heleboel foto’s te hebben gemaakt van de uiterst romantische volle maan, die zo mooi de zee bescheen. We laten nog wel weten of ze al of niet gelukt zijn.

…en ter afsluiting een romantische zonsondergang

Weer een lange dag vandaag. Eentje met een excursie nog wel. Het eerste deel van de dag had (alweer) een relaxed karakter. Eigenlijk hebben we geen fluit gedaan, behalve wat lezen en een spelletje spelen. wel buiten, maar in de schaduw deze keer. Het melkfleswit heeft plaatsgemaakt voor aardbeirood. Het leek dus beter om rustig aan te doen met de zon. Na een lunch op het terras bij het zwembad arriveerde de bus precies op tijd. Deze bus zou brengen in diverse oorden, allemaal op het middendeel van het eiland. Het eiland wat toch vrij groot lijkt, het 5e grootste griekse eiland. De reisleidster was een Belgische, die al een aantal jaren op het eiland woont. En er zelfs iemand heeft gevonden om mee te trouwen. Zij gaf allereerst wat algemene informatie ove het eiland, leuke weetjes die ik inmiddels al weer wat kwijt ben. Zou dat komen door de ouzo? Op fenomenale wijze manoeuvreerde de chauffeur niet alleen door het stadje tussen allerlei belabberd geparkeerde auto’s door, maar ook langs bergweggetjes die werkelijk geen meter rechtuitliepen. Haarspeldbocht na haarspeldbocht. En even voor alle duidelijkheid, het betrof een volwaardige toerbus. Zo eentje waar ze ook mee naar Spanje op en neer rijden. Knap dus. De eerste stop was een byzantijns kloostertje uit de 11e eeuw, geheten Nea Moni. 3 Priesters hadden een visioen, wat te ingewikkeld was om hier te vertellen, maar het betrof een ikoon van de Maagd Maria (zonder kind, en dat was voor die tijd bijzonder). Kort en goed werd er een klooster gesticht, waarbij die ikoon centraal stond. Het schijnt vroeger bewoond te zijn geweest door 600 monikken, later is het omgebouwd tot een nonnenklooster. Momenteel is het nog steeds bewoond door nonnen. Dat wil zeggen, eentje. Het klooster staat op de werelderfgoedlijst van Unesco, en terecht. De mozaieken zijn fantastisch mooi, evenals de ikoon belegd met puur goud. Dus geen bladgoud, maar massief. Op dit moment zijn ze een en ander aan het restaureren, maar het schijnt dat alles op een laag pitje staat. Gelukkig was de enige bewoonster al wakker, na een siesta, zodat de kerk alweer open was. Na een vervolg door de bergen was de volgende stop Anavatos, of te wel het onzichtbare dorpje. Dit was zo gebouwd dat het vanuit de verte niet te onderscheiden was van de bergen er omheen. Op dit moment woont er nog slechts 1 mevrouw, voor de rest is het een ruïne. Ook hier zijn ze restauratiewerkzaamheden begonnen, maar ook hier ligt het weer even stil. Hier in Anavatos werden we getrakteerd op typisch griekse gerechten. Als je wilde kon je zien hoe ze werden gemaakt. Wij verkozen om naar de top te klimmen en te zien hoe mooi de omgeving was, en ook om het dorpje te verkennen. Dat trakteren was wel aardig, want we zaten allemaal aan een lange tafel heerlijk te smikkelen. En te kletsen, want het merendeel van de aanwezigen was nederlands of belgisch. Dus er werd geanimeerd over allerlei onderwerpen gesproken. Gezellig, dus. De meeste gasten zaten overigens in andere hotels, maar dit terzijde. Om terug te komen op het griekse eten, dat smaake prima. heerlijke typisch griekse frietjes, salade en natuurlijk verse tzaziki. En dan zelfs nog Pastichio, een soort spagetti maar dan uit de oven. Samen met de heerlijke geitenkaas smaakte ook dit uitstekend. En waarom hebben ze in Nederland niet van die heerlijke watermeloen? Op het weggetje terug kwamen we geiten tegen die zich de weg hadden toegeeigend. Na enig aandringen van de bus, verwaardigden deze dieren zich plaats te maken. De derde en laatste stop bevond zich in Avgonima. Dit kleine toeristendorpje, gedurende de laatste 20 jaar volledig gerestaureerd op partikulier initiatief, herbergt het Terras van de Aegeische zee. Dit terras ligt aan de westkant van het eiland, zodat we voluit zicht hadden op een prachtige en zeer romantische zonsondergang. Uiteraard weer begeleid door een drankje en een hapje. We zaten eerste rang, want de beste tafels waren voor ons gereserveerd. Het bleek dat de eigenaar van de taveerne waar dit alles zich afspeelt de aanstaande was van onze reisleidster. Zo waren er alleen maar winnaars, dachten we. Helaas speelde de zon niet zo mee. Of eigenlijk wel de zon, maar niet de wolken voor de zon. Het is dat een aardige dame zo vriendelijk was om in mijn beeld te gaan zitten, anders zou er weinig mooie foto’s overblijven. Tegen de tijd dat de drankjes en de hapjes op waren was zon achter de horizon verdwenen, en werd het donker. Tijd dus om terug te rijden naar Chios, en een punt te zetten achter deze leuke dag. Voor het zover was moesten we natuurlijk eerst nog die bergen door, en nu in het donker. Gelukkig was de man uiterst capabel, en rustig. De grootste problemen voor de arme man kwamen toen we alweer in Chios terug waren. Om de eerste gasten bij het hotel terug te brengen moest de bus worden gekeerd op een parkeerplaats. Die was vanmiddag nog helemaal leeg, maar vanavond stampvol. Om bij zijn keerpunt te komen was al een mirakel, maar het keerpunt op zich bleek helemaal een ramp. De bus kon gewoon niet keren. De chauffeur heeft zich in allerlei bochten gewrongen, maar er was gewoonweg niet genoeg ruimte. Tot iemand dan zijn auto weghaalde, en er een gaatje overbleef wat net groot genoeg was. Vervolgens moest nog een omweg worden gemaakt door het havengebied omdat een bocht naar de boulevard niet kon worden gemaakt. Uiteindelijk, om 10 over half 11 kwamen we weer bij het hotel, veilig en wel. De chauffeur, ik ben helaas zijn naam weer vergeten, is een held! Toch wel jammer van die zonsondergang. Morgen is het volle maan, laten we daar dan maar van genieten.

En nu een lekker glaasje ouzo

Vandaag hebben we een beetje rustig aan. Zeg maar, vakantie gehouden. De komende dagen gaan we zowiezo het een en ander ondernemen, en om nu melkfleswit weer terug te komen van een vakantie in Griekenland is ook een beetje gek. Ons ontbijt ving om ongeveer half 10 aan. We hebben dus lekker uitgeslapen, denk er aan: het is vakantie. We hadden vanmorgen een afspraak met onze Limburgse reisleider. Zoals het een goed Limburger betaamt, kwam hij ook vanmorgen weer te laat. Evenals gisteren liet hij via de receptie weten iets later te komen. Geen lesauto’s of trekkers deze keer, maar klanten. Het is hem vergeven. Bij hem hebben we de excursies geboekt en afgeekend en de auto voor zaterdag besteld. Vervolgens hebben we even gerelaxed ( vakantie!!) en later hebben we dit relaxen voortgezet aan en in het zwembad. Met dat melkfleswit komt het nu niet meer goed, want we hebben vrijwel de hele middag hier doorgebracht. Na het verwisselen van de zwemkleding voor het uitgaanstenue, in dit geval gewoon korte broek en t-shirt, liepen we naar het centrum van Chios stad. John, de reisleider had het over een winkelstraat, die natuurlijk niet op de Kalverstraat lijkt, maar toch wel leuk moest zijn. Op goed geluk liepen we de stad in , door een straatje waar allengs meer winkels te zien waren. Het viel allemaal wel een beetje tegen. Het zag er zelfs een beetje armoedig uit. En wat een verkeer!!!! Tot we uiteindelijk een echte winkelstraat kruisten. Dat zal dus de echte winkelstraat wel zijn, en niet dat straatje wat we hadden afgelopen. Intussen hadden we ook de kathedraal al gezien. Uiteindelijk kwamen we weer bij de boulevard uit, waar het in tegenstelling tot gisteren een drukte van belang was. Wij denken dat het te maken heeft met de openingsdagen van de winkels; die zijn maar 3 dagen per week ’s middags en ’s avonds open. En we waren aanzienlijk later dan gisteren. Daarnaast was er op het water ook een drukte van belang met allerlei veerboten. Er lag bijvoorbeeld een heel grote (formaat SS Rotterdam) aan de kade. Deze vertrok, maar enige tijd later kwam er al weer een andere, even grote voor in de plaats. Buitengaats lag nog steeds (of alweer) een cruiseschip wat mooi verlicht was toen het donker werd. We denken dat we origineel griekse Mezedes hebben gegeten. Dat wil zeggen allerlei tapas-achtige gerechten, maar dan op zijn Chios. Aan de haven, dat dan ook nog eens. En dan nu weer op het terras van het hotel, om dit blogje te schrijven. En dan….. Een lekker glaasje Ouzo.

Griekenland Vakantieland!!!!!

Wat een dag, wat een dag! De wekker liep al om 2 uur vanmorgen af, wat natuurlijk een ontaard vroeg tijdstip is. Onze vlucht was om half 6 en volgens de reispapieren moesten we 2-3 uur van te voren op het vliegveld zijn om in te checken, de bagage af te handelen enzovoort. Nu waren we al zo slim geweest om on-line in te checken, dus de verachting was dat we hiermee wel wat tijd konden besparen.
Voor we op het vliegveld waren ging er nog wel wat water door de Maas. We waren welliswaar op tijd vertrokken (nog voor half 3) na een innig afscheid van Melissa, die lieverd was er zelf voor uit bed gekomen. Ook de rit naar Schiphol ging vlotjes, tot bij Aalsmeer. We hadden een Parkfly reservering gedaan, maar daar zat nu de kneep. Bij Aalsmeer waren uitgebreide wegwerkzaamheden gaande, en daar waar wij volgens de navigatie links af moesten, was geen linksaf meer. Na een tijdje in de rondte te hebben gereden heb ik een belltje gewaagd naar het opgegeven 0900 nummer. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik een voicemail aan de lijn. Uitgerekend dat was waar we precies niet op wachtten. Vervolgens maar op intuitie verder gereden, en zowaar kwamen we op en route waar de navigatie ons weer kon helpen, dwars door het pikdonkere Amsterdamse Bos. De rit met het busje naar de Vertrekhal leek nog het meest op een gratis attractie in de Efteling, maar we kwamen goed aan. Omdat we al ingecheckt waren hoefden we alleen nog langs de luggage drop. We mochten om een enorme rij wachtenden heel lopen, en waren in no time de baggage kwijt. Gate C14 was nog een eindje lopen, we kwamen er uiteindelijk een kwartiertje voor het opengaan van de boarding aan. Mooi op tijd. De vlucht was prima, het broodje en de koffie zozo, en de landing fenomenaal. De enige landigsbaan was maar een kilometer lang. Zo’n 737 haalt dat net, met gebruik van de straalomkeerders. Tjonge, wat geven die dingen een enorme vertraging. We werden de aankomsthal (ook wel “het aankomsthalletje” genoemd)lopend ingeleid. Tot grote paniek waren we ongeveer een half uur te vroeg aangekomen, en kwam er nog een vliegtuig(je) aan. Een en ander leidde tot paniek bij de bagageband. Alles kwam goed. Het hotel blijkt redelijk pittoresk te zijn, zeker geen hotel uit een grote en bekende keten. het uitzicht valt nogal tegen, want we kijken op een magazijn van bouwmaterialen. Ach, we kijken dan maar gewoon niet naar buiten. Voor de rest is het allemaal ok. De reisleider bleek een joviale limburger te zijn. Hij lichtte ons voor over het eiland,Chios stad en de excursies. Wij kozen er 2 uit, de derde doen we op ons eigen houtje. We hadden al eendrankje genomen op het terras bij het zwembad, dat overigens aanzienlijk kleiner blijkt dan op de foto schijnt. Vanmiddag zijn de het stadje ingelopen, langs de haven. We hebben ons al wandelend vergaapt aan de mooie jachten in de haven. Op een terrasje hebben we genoten van de activiteiten om ons heen; wandelaars, auto’s mooi en lelijk (de meeste lelijk en vol butsen en deuken), de vele brommers en de aanzienlijke hoeveelheid motorfietsen waarvan het merendeel werd bereden door helmloze burgers. Van motorkleding heeft nog nooit iemand gehoord hier. Omdat we nieuwgierig waren naar dat Mastiek hebben we koude koffie besteld, Frappe Mastika. Dus met melange van de mastiek die je hier overal in aantreft,ook in de koffie. Nu, die mastiek bleek een tegenvaller. Het smaakte heel typisch, en in ieder geval niet lekker. Dit dan maar niet nog een keer proberen. het diner hebben we in het hotel gegeten, volgens de Reisleider het beste restaurant van het eiland. Als dat zo is, hou ik mijn hart vast. Het voorgeregd was heerlijk, een kaasgerechtje met vijgen, pruimen en heel veel honing voor mij en kaaskroketjes voor Ymkje. Het visje wat daarna kwam viel een beetje tegen. Misschein morgen beter als we in een echt restaurantje of Taverne gaan eten? Overigens, morgenochtend staat alleen op programma dat we de excursies boeken. Verder lekker luieren bij het zwembad, of pootjebaaien in de zee…. Wat een rotleven 🙂

Griekenland Vakantieland???

Het is weer bijna vakantietijd, tijd om een blogje te beginnen over de belevenissen van Ymkje en mij. Deze keer naar Griekenland, en wel het eiland Chios. We zijn heel benieuwd naar hoe het er allemaal uit gaat zien daar. Het is tenslotte de eerste keer in Griekenland. We moeten wel achterlijk vroeg op het vliegveld staan maandag ochtend (zeg maar maandag nacht) maar je moet er iets voor over hebben, denk ik dan. Om toch een ideetje te hebben zal ik in ieder geval zien of ik één of meer foto’s van het hotel en/of het eiland kan plaatsen. Die komen natuurlijk direct van internet, dus ik hoop dat de publicatie wordt gezien als reclame en niet als schending van auteursrechten. Wordt spoedig vervolgd…..