Categoriearchief: Boender blogt zich af

Buikschuivers

 

Eigenlijk wist ik het al. Tot voor kort dacht ik dat de motorrijders die zich het meest onbeschoft gedragen in het verkeer een motorfiets bezitten die ik in de categorie buikschuivers plaats. Dat blijkt niet zo. Uiteraard is er een buitencategorie motorbezitters die zich over meerdere typen en soorten uitspreid. De uitzondering is wat mij betreft degenen die op een “chopper” rijden. Deze mensen zijn waarschijnlijk niet zo met snelheid en stuntgedrag bezig en gedragen zich daarom over het algemeen normaal in het verkeer.

Het is niet mijn bedoeling om een waardeoordeel te geven, maar gisteren heb ik 2 afzonderlijk zaken geconstateerd die me af doen vragen waaróm sommige motorrijders rijden zoals ze doen. Gisteren aan het einde van de middag was het Kralingsplein deels afgesloten omdat er een motorfiets plat lag tegen de vangrail. Naast 5 politie auto’s en een ambulance geen verdere personen- of vrachtauto’s. Welmotorfiets-stunter-band-burn-out_21301095 een aantal andere motorfietsen. Het lijkt dus op een éénzijdig ongeluk, waarschijnlijk zonder heel dramatische afloop, want ik heb in het nieuws niets over dit ongeval kunnen vinden. Je vraagt je wel af hoe je op zo’n rare plaats tegen een vangrail kan botsen. Overigens was dit een buikschuiver.

Gisteravond op weg naar huis stond ik keurig in de file voor het rode licht op het Hartelkruis te wachten. Op het moment dat het licht op groen ging kwam er over de uitvoegstrook naar rechts met een enorme gang een motor aangereden die zich tussen een oprekkende auto en een betonnen bescherming heen wurmde om links af de Hartelbrug op te racen. Met recht racen, want op het moment dat wij deze Hartelbrug opreden was deze motorfiets al aan de andere zijde van de brug. We hebben hem niet meer gezien.

Wat nu als de automobilist op de rechter rijstrook iets feller had opgetrokken? Dan was onze vriend onherroepelijk gecrasht tussen deze auto en de betonnen rijbaanscheiding. De automobilist had hem nooit kunnen zien aankomen. Mijn vraag dus aan deze motormijnheer: Waarom doe je zo iets? Waarom zo asociaal en roekeloos? Naar mijn idee ben je veel kwetsbaarder dan welke automobilist dan ook.

Eerder heb ik al eens meegemaakt bij de Groenekruisweg, bij de stoplichten bij Geervliet, dat 2 van deze “heren”  het nodig vonden om stoer een burnout te maken bij het optrekken, gewoon tussen overig verkeer. Als één van de 2 een foutje had gemaakt had hij dwars voor mijn auto komen te liggen. Ook hier de vraag: Waarom? Ik heb altijd gedacht dat verkeer een zaak was van onderlinge afspraken nakomen. Je hebt nu eenmaal te maken met meerdere verschillende weggebruikers. Daarom heet het “verkeer” en geen “alleen op de wereld”.

Ik hoop dat iemand mij bovenstaand eens kan uitleggen. ik snap het niet meer.

Was getekend, Bas Boender

 

Zingen is leuk!!!

Vandaag genieten we van een vrije dag. Vrij van werk, want het is Koningsdag vandaag. En ook min of meer de eerste vrije dag die we hebben sinds weken, die ik niet hoef te gebruiken voor een repetitie of een concert. Toch ook wel weer eens lekker.

Zingen begint zo langzamerhand voor mij een belangrijk ding te worden. Ik vond het altijd al leuk om samen te zingen, of met mensen samen muziek te maken, als dirigent of als koorzanger. Zelfs na een lange vermoeiende werkdag kom ik na een repetitie altijd vol energie thuis. Maar, het lijkt wel of ik nu in een soort stroomversnelling terecht ben gekomen. Eentje die me ook wel bevalt. Een overzichtje van de diversiteit gedurende de laatste maanden:

2 Februari heb ik gezongen in een gelegenheids ensemble, met Mariët Kaasschieter: koralen van Bach.

13 maart zelfs 2 concerten. In de middag een romantisch programma (Schumann, Cornelius, Mendelssohn en Michael Haydn) samen met de overige heren van Half 8 in het kerkje van Hoogvliet. Daarna door naar Dordrecht voor een Passievesper met En Chantant in de Grote Kerk. Stukken van Allegri, Bruckner, Scarlatti, Monteverdi, etc.

20 maart de Matthäus Passion van Bach in Wassenaar. Overigens een prachtige Matthäus samen met Archipel onder leiding van Anneke Huitink. Onderdeel van een duobaan want op

25 maart zong ik als bas solist weer bij Archipel in Die 7 Letzte Worten van Haydn. Enorm leuk en ook grensverleggend, want Anneke gaf me deze kans maar het was voor mij de absoluut eerste keer. Het zette me er wel toe zanglessen te nemen.

2 april voerden we als En Chantant nogmaals het passie programma uit, in Brielle. Aangevuld met Jesu mein Freude van Bach. Ook geen kleinigheid.

9 en 17 april stond in het teken van het jubileum van Ars Nova, met concerten in Spijkenisse en Culemborg. Hoofdmoot: 2 korige mis in Es van Rheinberger.

24 april was er de Bach Cantate “Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen” met het vocaal ensemble van de basiliek in Schiedam.

En dan nu een paar weekjes vrij. En het gekke is dat ik alweer uitkijk naar de volgende projecten die op stapel staan: Messe Solenelle van Vierne, Cantate BWV 39 van Bach en een prachtig engels programma met een nieuwe club onder leiding van Mariët: “Serenade”. Zingen is leuk!!!

Was getekend, Bas Boender

 

Waarom zijn Engelsen zo beleefd?

Ik vraag met dat werkelijk af: waarom zijn Engelse mensen zo beleefd en voorkomend. En in het verlengde daarvan: waar zijn we in Nederland  van dat pad afgedwaald?

Een paar voorbeelden maar. We staan in een winkel te zoeken maar een bepaald product, waardoor iemand op ons af komt met de vraag:”Are you alright?” Die ziet dus dat we zoeken en komt zelf naar ons toe om te vragen of ze kan helpen. Ze brengt ons naar het desbetreffende product en iedereen is blij.

Ander voorbeeld, wat we vandaag diverse keren hebben meegemaakt. We staan in een groot metro station te zoeken op de kaart, waarop iemand naar ons toekomt en vraagt of hij/zij kan helpen. Kom daar in Rotterdam eens om? Daar draaien ze zich om, om toch vooral te voorkomen dat ze een vraag krijgen. Ymkje had tot 2 keer toe dat de dagpas het poortje niet opende. Zonder mankeren werd ze door een vriendelijk mijnheer van het openbaar vervoer geholpen.

In Westminster Abbey was ik aan het zoeken naar de Coronation Throne waarbij ook ik keurig werd geholpen zonder er om te hoeven vragen.

Wat is dat toch? Vervolgens vallen er veel meer zaken op. Je hoeft hier in Londen niet bang te zijn dat op het zebrapad de vouwen uit je broek worden gereden. We hebben hier niet één metrorijtuig gezien waar krassen in de ruiten waren aangebracht of grafitti op de deuren zat. De straten zijn schoon, er ligt geen papiertje op de grond. Als gevraagd wordt om op een roltrap rechts te gaan staan doet iedereen dat, waarschijnlijk niet omdat er op iedere hoek iemand staat te controleren maar omdat men vind dat het zo hoort.

Dat dit allemaal zo is, is helemaal niet zo bijzonder. Het feit dat het me opvalt omdat het bij ons in Rotterdam zeker níet zo is, dat maakt het bijzonder. Wij hebben het in Nederland altijd over die gekke Engelsen met hun rare tradities en hun links rijden. Maar gek of niet, we zouden heel veel van ze kunnen leren. Wat zou het een verademing zijn: geen veel te korte lontjes meer, juist wel meer behulpzaamheid en zeker meer respect voor de omgeving. Misschien is dat ons probleem wel. Bij ons in Nederland heeft iedereen heeft zijn mond vol over respect wat het een holle frase maakt. Hier in Londen wordt het gewoon zonder mankeren toegepast. Daar moeten wij ook weer naar toe. We komen er tenslotte ook vandaan.

Was getekend, Bas Boender

Eindelijk……

Het heeft even geduurd, maar ik heb het dan toch eindelijk voor elkaar. Soms is het handig om gewoon je vraag in Google search te typen om een oplossing te vinden voor een probleem. Mijn probleem was niet zo spannend, maar wel uiterst irritant. Ik wilde deze blogpagina gereed hebben, en voor de nieuwe website voor Half 8 een homepagina op de juiste plek plaatsen.

Uiteindelijk heb ik de volledige vraag in Google ingetoetst. Prompt kwam er een kant en klare, heel goed uitgewerkte handleiding op mijn scherm waar stap voor stap de procedure wordt uitgelegd. Hulde aan aan Ruben Bunskoeke!! Als je onverhoopt tegen dezelfde problemen op bent gelopen, hier is de link: http://000.nl/hoe-maak-ik-een-website/

Nu alleen nog een mooie website maken voor ons vocaal kwartet Half 8. Het beginnetje staat al on line: www.half-8.nl

Was getekend, Bas Boender

Geweldig kerstconcert met En Chantant

Zinderend spannend gisteravond. We hebben met En Chantant ons kerstconcert gegeven in de Catharijnekerk in Brielle. We hebben daar de Ceremony of Carols van Benjamin Britten uitgevoerd, en ook de Ceremony of Psalms van David Willcocks. Daarnaast ook enkele prachtige losse carols.

Hoewel de aanloop naar het concert niet helemaal vlekkeloos verliep, met name door de lastige ritmiek in Ceremony of Psalms die heel veel tijd heeft gekost, hebben we tijdens het concert prachtig gezongen. Dat zeg niet alleen ik, maar ook de mensen in het publiek die ik heb gesproken. Mensen met goede oren, overigens. En dat ondanks de hevige wind die rond de kerk raasde. Misschien wel een symbool voor de stormachtige voorbereiding 🙂

Hulde aan de harpiste, Lenie de Meij. Zij speelde prachtig bij Britten, maar ze was geweldig bij Willcocks. Volgens mij is het onmogelijk om een begeleiding die oorspronkelijk is geschreven voor orgel, om te zetten voor harp. Maar Lenie heeft het heel mooi opgelost. En dan hebben we het nog niet over de Rhapsodie for the Harp van Marcel Grandjany.

Hulde ook aan Arie Hoek, die het samen met ons voor elkaar kreeg om precies op het juiste moment te pieken.

En, last but not least, hoop ik van harte dat Arno van Hoorn, Elize Vermaas en Jeanneke de Meij vaker met ons mee willen zingen.

Was getekend, Bas Boender

 

Chaos bij parkeren Feyenoord

Nu we toch zo lekker aan het bloggen zijn: Afgelopen dinsdag hadden we het idee geopperd om naar de film te gaan, naar The Dark Night Rises. Alles vooraf gereserveerd via internet bij Pathé de Kuip, lekker vooraf een heerlijk pastatje gegeten bij Va Piano in Rotterdam, allemaal geweldig.

Tot we in de buurt van de bioscoop kwamen. Alle lichten van het stadion brandden en er stond een file op de Olympiaweg. Natuurlijk hebben wij als non-voetbal mensen geen rekening gehouden met het feit dat Feyenoord uitgerekend die avond zou spelen om een plaatsje in de Championsleage. Omdat we niet op het Feyenoord parkeerterrein wilden staan reden we langs het stadion en de bioscoop met het idee om de parallel weg op te rijden naar de bios. Daar werden we doorgewaaid naar parkeerplaats C5 (zeg ik het zo goed?) langs het politiebureau. Dat zou de enige plek zijn waar nog geparkeerd kon worden. Alles was verder vol. Omdat er file voor de stoplichten stond hadden we tijd genoeg om te constateren dat er bij de bioscoop nog flink wat lege parkeerplekken waren.

Vol vertrouwen lieten we de agent die bij het hek stond onze bioscoop reservering zien, als ondersteuning voor het verzoek om die richting op te rijden. Wat hebben wij tenslotte met Feyenoord? Niets toch? Helaas bleek deze agent voor geen enkele rede vatbaar, we mochten er niet langs. Ook niet met het tonen van de reservering. Zijn ultieme domme dooddoener was: “Sorry, maar dit zijn de instructies”. Volgens mij zijn met die opmerking al talloze oorlogen verloren, omdat het eigen initiatief hiermee ten grave wordt gedragen.

We kwamen er dus niet onderuit, we moesten en zouden tussen de supporters parkeren. Naast het feit dat 2 uur na het evenement de parkeerplaats wordt gesloten (wat doe je dan als de film wat langer duurt?) bleek ook dat boze supporters klaagden dat zij veel geld hebben betaald voor de parkeergarage en nu ook op deze zelfde parking moesten staan.

Na de film (gelukkig was de parking nog open, want de film duurde inderdaad lang) werden we door een goedwillende verkeers(ont)regelaar doorgezwaaid, niet in de richting van de snelweg maar in de richting van de stad. Vervolgens was nergens (maar dan ook echt nergens) aangegeven hoe een goedbedoelende automobilist naar de snelweg moest rijden.

Chaos is misschien een groot woord, maar dat er het één en ander verbeterd kan worden aan de parkeerproblematiek rond het Feyenoord stadion staat wat mij betreft als (doel)paal boven water. En dan hebben ze ook die wedstrijd nog verloren…..

Was getekend, Bas Boender

De Dag van de Romantische Muziek

Dit is mijn eerste blog, dus is het allemaal een beetje onwennig. Maar er zij  toch genoeg dingen in mijn leven, positief of negatief, die me op de één of andere manier bezighouden en waarover ik dus graag mij ei kwijt wil.

Zoals bijvoorbeeld gisteren, tijdens de Dag van de Romantische Muziek. Ymkje en ik hebben de hele middag in het Stadspark bij de Euromast doorgebracht en genoten van een geweldige middag vol met afwisselende muziek in een heel bijzondere ambiance.

Om te beginnen ziet iedereen op dit evenement er normaal uit. Alhoewel veel mensen zich uitdosten in “romantische kledij” wat daarvan de interpretatie dan ook mag zijn. Zelfs jonge mensen droegen dit. Een enkele uitzondering ging zelfs gekleed als een 18e eeuwse jonkheer met zijn freule. Nee, met  “normaal” bedoel ik geen petjes, hooguit strooien hoeden of rare opgeschoren “stoere” kapsels. Ik trof zelfs in het geheel geen stoerdoenerij aan, wat als prettig bijverschijnsel mee brengt dat er geen politiebewaking, tassencontrole en wat al niet meer voor veiligheidsmaatregelen nodig waren. Alleen dat al is een verademing.

Dan was het ook nog eens prachtig weer, de zon scheen op een uitbundige mediterrane manier wat de sfeer natuurlijk uitermate positief beïnvloedt.Er werd gepicknickt bij het leven, wat ook bij de traditie op dit evenement hoort. Ik heb zelfs wel eens het idee dat het picknicken belangrijker is dat de muziek! Wat ik dan weer niet begrijp is dat veel van die picknickers heel gezellig doen met elkaar, maar dan vlak bij een podium waar wordt gespeeld. Dat kan volgens mij respectvoller naar de musici.

 Tja en dan de musici zelf. We hebben natuurlijk niet alles gezien, daar was het programma veel te uitgebreid voor. We hebben gedurende de dag een keuze gemaakt, afhankelijk van het tijdstip. We kwamen het park in tijdens het optreden van Lavinia Meijer. Achter ons stond een mijnheer vol overgave te verkondigen dat dit de wereldberoemde Lavinia Meijer was, waarvan hij een paar CD’s thuis had. Helaas, door het spel van deze fantastische harpiste heen.

Roberta Alexander blijft een fenomeen, met haar programma van Amerikaanse liederen. Wat ik dan weer bijzonder leuk vond is dat ze iets zong van een voor mij totaal onbekende Richard Hageman, een Fries die in de Verenigde Staten carrière heeft gemaakt. Ik moet toch maar eens gaan Googlen naar die man. De masterclass die ze gaf was geweldig.  Het was prachtig om te zien en te horen hoe een aria kan groeien als Roberta zich met details gaat bezighouden. De vraag is wel hoe een nog onervaren zangeres zoveel informatie gaat onthouden als ze straks die aria nog eens moet zingen. De tenor Leon van Liere werd o.a. gewezen op zijn te serieuze uitstraling. Met als resultaat een prachtig Zueignung van Richard Strauss.

Maar daar waren natuurlijk ook de Gezelligheidsvereninging met hun ongedwongen muziek en het fantastische blazersensemble J.O.N.G.  Het is prachtig om die jonge mensen op zo’n niveau muziek te horen maken. Of slagwerkduo.nl, die onder andere een stuk van Steve Reich voor 2 marimba’s lieten horen. Kortom, een dag om niet te vergeten. Ik hoop dat de bezuinigingterreur van de laatste tijd er niet toe leidt dat zo’n uniek fenomeen als De Dag van de Romantische Muziek zou verdwijnen.

Was getekend, Bas Boender

Spijkenisse

We zijn weer thuis gekomen in Spyk City, gisteravond om kwart voor middernacht. Natuurlijk hebben we er gisteren weer een leuke dag van gemaakt, hoewel we vrij veel hebben gereden.

We zijn de dag begonnen met nog 1 keer een Full English breakfast, als voorlopig afscheid van het mooie Engeland. Dus kompleet met worstjes, bonen, bacon, kortom de hele reut.  Het uitchecken gaf uiteraard geen problemen, we mochten zelfs de bagage even bij de desk laten staan om de auto uit de parkeergarage te halen. Past helemaal bij dit sympathieke hotel. Tja, dan de auto. Die hadden we in een openbare garage gezet vanwege het ruimtegebrek bij het hotel. Op zich prima. Laat nu de betaal automaat hier de eerste zijn die we zijn tegengekomen tijdens deze vakantie waar je niet met een kaart kon betalen. En, laten we nou net aan het einde van de vakantie vrijwel door ons cashgeld heen zijn. Daarom gingen we op zoek naar een pin automaat. Gisteren hebben we er genoeg gezien, dus dat moest toekomen. Hoewel, de eerste die we tegenkwamen was “out of order”. Pas bij de volgende bank hadden we geluk. Terug naar de parkeergarage ging gemakkelijk, want nu gingen we de helling af.

We betaalden, stapten vervolgens in een grote plas water die een dakloze heeft veroorzaakt door zich te wassen met behulp van een brandslang, pikten de auto op en reden eindelijk naar het hotel. Omdat de boulevard gescheiden rijstroken heeft, moesten we natuurlijk helemaal omrijden, maar we zijn geen van beiden een kniesoor dus daar zeuren we niet over.

Dan de reis naar Dover. Greta, onze navigatiedame, stuurde ons maar steeds naar de snelweg, terwijl wij graag langs de kust wilden rijden. Daarom reden we bij de eerste de beste rotonde verkeerd, en kwamen we terecht op een parallelweg, die langs het strand leidde. Gelukkig ging het verder allemaal wel vlotjes, door de perfecte samenwerking tussen Greta en Ymkje. Het eerste deel van de reus was een prachtig deel, met uitzicht op zee, langs de klippen en leuke badplaatsjes. Zo bleek Hastings ook een typische badplaats à la Brighton, alleen kleiner. We hebben er zelfs een afgebrandde pier gezien. 

En Rye, een leuk plaatsje met heel huizen waarvan de opbouw helemaal van hout is. Het schijnt vroeger een smokkelaarsdorp te zijn geweest.

Het volgend deel was minder spannend omdat we geen spatje zee meer zagen. Deels door de dijken, deels omdat we wat verder uit de kust hebben gereden. De landerijen waren dan weer wel heel mooi. Pas bij Dover zagen we weer zee. Omdat we zeker op tijd bij de boot wilden zijn hebben we onderweg geen uitstapjes gemaakt. We waren dus aan het begin van de middag al in Dover aangekomen. Tijd genoeg dus voor een uitstapjes naar Dover Castle.

En die plek is best heel bijzonder. Er is een heel oud kasteel, gebouwd door Edward II rond 1180. Dus heel oud. Maar er is ook een heel gangenstelsel in de rotsen uitgehakt, dat onder andere is gebruikt door Admiraal Ramsay en zijn staf tijdens de terugtrekking van de geallieerde troepen bij Duinkerken in 1940. Ze hebben een hele show gemaakt waar met beeld en geluid duidelijk is gemaakt hoe Engeland in de oorlog is verzeild geraakt, en hoe de Operation Dynamo (de terugtrekking) is uitgevoerd. Bovendien zijn de commando kamers waar zowel schepen als vliegtuigen in de gaten werden gehouden, nog intact. We moesten wel heel veel klimmen daar, zowel buiten als binnen. Zo is het stevige ontbijt er weer af getraind…..

Met de shuttle die ons heeft opgehaald van de parkeerplaats zijn we ook weer terug gebracht. Nog een laatste foto gemaakt van het kasteel, en hop, naar de boot.

Bij de Ferry was het nog vrij rustig. We waren ook erg vroeg nu, want we hadden geboekt voor de boot van 17:55 uur, en het was net 4 uur geweest. Bij het inchecken waren we al direct herkend, waarschijnlijk door het kenteken van de auto, dus we stonden  vrijwel als eerste auto helemaal vooraan in het rijtje, en ook nog eens voor een boot eerder. Wat overigens vreemd is, want als ik die boot had geboekt dan waren we een hoger bedrag kwijt geweest. Hoezo, rommeltje met de tarieven van P&O? Uiteindelijk maakte het qua tijd geen fluit uit, want de boot had vertraging. Het was toch al 10 voor 6 geweest voor hij vertrok. 

Een prettige verrassing was dat we helemaal vooraan stonden op de boot, dus ook als eerste bij het restaurant kwamen. Niet dat we dat zo snel konden vinden, maar toch. We bleken een dek hoger te moeten zijn, maar ook daar was het rustig. We maakten het vanmorgen gepinde geld op aan Fish and Chips (jawel, het is er toch van gekomen). Er was zelf nog over voor een ijsje en een drankje. Verder was de overtocht een fluitje van een cent want om 10 over 8 Europese tijd moesten we al terug naar de auto omdat we bij Calais waren.

Het rechts rijden gaf geen problemen; dat is toch simpeler dan links rijden, blijkt. Wat wel problemen gaf was de enorme file tussen Brugge en Gent op de E40. Dat was ook niet goed voor mijn humeur, wat zelfs tot ver onder het vriespunt daalde. De 2e file bij Antwerpen was weer goed voor mijn humeur, want daar reden we helemaal langs af.

Terugkijkend op deze Engeland reis vind ik dat we een leuke tijd hebben gehad. Het lijkt veel langer dan het was, en dat is een goed teken. We hebben al besloten dat we binnenkort een weekeindtrip naar Londen gaan maken, maar dan zonder auto. En ook dat we zeker nog eens naar Engeland (of Schotland) terug gaan, want het is zeker een mooi land waar veelte zien is. Maar dan gaan we wel op de bonnefooi van de ene Bed & Breakfast naar de volgende.

Nog eens Brighton

We zijn op deze prachtige dag de hele dag onderweg geweest. Niet met de auto maar met de benenwagen. De auto staat nog steeds in de St. Regent garage, want zo groot is Brighton ook weer niet.

Uiteraard hebben we eerst een heerlijk ontbijtje in het hotel genoten, Om ongeveer half 10 waren we onderweg. Het leuke is dat je natuurlijk direct als je buiten bent met toeristje spelen kan beginnen. We wandelden over de boulevard, of eigenlijk beneden bij het kiezelstrand waar men een wandelpad heeft aangelegd. Omdat het zo vroeg was moest alles nog op gang komen. De kinderspeelplaatsen waren nog leeg, de vele barretjes moesten nog worden bevoorraad. De vrachtwagens met voedsel en bier reden af en aan. Het strand was nog bijna leeg. We maakten natuurlijk foto’s van alles wat los of vast zat. Ook van de afgebrandde West Pier. Zonde dat zoiets er niet meer is. Volgens mij gaan ze er een uitkijktoren bouwen van 173 meter hoogte. Ook zonde.

Deze keer hadden we ons voorbereid, dus we liepen in 1 keer naar het Royal Pavilion, het voormalige “buitenhuis” van koning George IV. We hadden al iets gezien over de extravagantie van het kleine paleis, maar aan de buitenkant zagen we al dat het nog veel erger was dan we dachten. de buitenkant is helemaal opgetrokken naar het voorbeeld van de paleizen uit India. Compleet met palmbomen in de tuin, minaretten, versieringen, enzovoort. Natuurlijk wilden we dan ook zien hoe het binnen was. Met een audiogids aan het oor liepen we door de zalen. De inrichting, behang, plafonds en versieringen waren op China geïnspireerd evenals de meubelen. Het was duidelijk dat George indruk wilde maken op zijn gasten met dit pompeuze geheel. Maar echt prachtig. In de eetzaal hing een kroonluchter die wel 10 meter hoog was, en door een enorme draak werd gedragen. De keuken was gigantisch. Alle kamers en zaken waren vol prachtige meubelen, allemaal chinoiserie. Het schijnt dat George IV alleen een (officiële) dochter had, dus zijn broer werd zijn opvolger. Na 7 jaar was ook deze koning overleden zonder zonen, dus werd de nicht van George koningin, Victoria. Die vond het paleis helemaal niks, en verkocht het aan de bevolking van Bath. De meubelen nam ze wel mee, maar die zijn nu in permanente bruikleen van Elizabeth II weer terug.
De restauratie heeft geloof in ongeveer 35 jaar geduurd, en is nog steeds niet helemaal gereed. Oh ja, en de Savory Tea was heerlijk tussen de middag.

Weer buiten gekomen hebben we een wandelingetje gemaakt, eventjes op een bankje gezeten om te genieten van het zonnetje en een niet onverdienstelijke gitarist/zanger. Daarna verkenden we de Lanes, een wirwar van steegjes en straatjes met restaurantjes en juwelierswinkeltjes.   Op een terrasje dronken we een biertje (en nog eentje). Inmiddels kwamen 4 meisjes, waarvan 1 met een gitaar uit de giegel leeftijd, een plekje zoeken om te zitten en te zingen. En nog wel leuk ook. Als je dan toch aan straatartiesten moet geven dan maar aan die meisjes, in plaats  van aan een klaploper die Frank Sinatra na probeert te doen. Ook hij  had trouwens minimaal 2 fans, namelijk 2 oudere dames die iets teveel al hadden gedronken.

We vonden er zelfs een winkeltje waar we een adaptor voor de electrische apparaten konden kopen. Zowel de IPad als de camera’s en de telefoon van Ymkje hebben stroom nodig en vandaag reden we niet. Vandaar. En weggegooid geld is het niet, omdat we zeker nog binnenkort een weekende naar Londen willen gaan. Zonder auto.

Na een verkwikkend tukje liepen we weer terug naar de Lanes, voor het eten. We vonden een Tapas restaurantje, wat werd gerund door volbloed Spanjaarden. Heerlijke Tapas gegeten. Het zaakje zat ook continue vol, wat een goed teken is.

Na het eten (en de fles rode wijn) liepen we naar de Brighton Pier. Dit is een oude goed gerestaureerde pier, die nu vol staat met kermisattracties. Dat wilden we toch ook even meemaken. Wat een bedrijvigheid en wat een mensen. Maar ook, wat een mooie zonsondergang!

Het begon donker te worden, maar net als gisteren bleef de temperatuur aangenaam. We hebben tijdens de wandeling terug even stil gestaan bij een partij Beachvolley. En we hebben vanuit de muziektent een foto gemaakt van het hotel. Daarna moesten we heel snel terug naar de hotelkamer, want Liesje moest plassen…… Dat moet al dat bier toch zijn geweest.

Kortom: Brighton is een heel leuke plaats en helemaal niet de oude mutsen badplaats die we dachten dat het zou zijn. En dan het prachtige weer, waar hebben we het aan verdient?

Brighton

Wat een prachtige zonnige dag was het vandaag. Is het trouwens nu, om kwart over 8 ’s avonds, nog steeds. Maar laten we weer bij het begin beginnen, en dat was het ontbijt in The Bridge Inn. Deze keer in de vorm van een buffet. Zonder koffie! Jammer, maar het past precies in het plaatje van deze Inn: net niet.

We reden binnendoor via Bath naar de eerste attractie vandaag. En wat voor attractie. We hebben het over Stonehenge. Wat hier het eerste opviel was de enorme drukte. Busladingen vol Italianen, Japanners en weet ik al niet wat nog meer. Wij kwamen deze keer gelukkig van de goed kant, zonder file. We reden direct de parkeerplaats op. De £3 die we voor het parkeren moesten betalen zouden we terug krijgen als we het ticket lieten zien. Ze zeiden er alleen niet bij waar, bleek de kassa te zijn. Maar daar waren we al lang weer voorbij.

Stonehenge is prachtig en mysterieus. Hoe mensen die enorme blokken steen op elkaar kregen is een raadsel, maar zeker waarom. En dat het zo oud is, gebouwd tussen 3000 en 1600 voor Christus. Er zit duidelijk een systeem in, ook in hoe de blokken zijn gelinkt.

Volgende stap was Salisbury, een oud stadje vlakbij Stonehenge. We zijn hier niet zo lang gebleven omdat we hierna nog een flink eind moesten rijden. Maar we hebben toch de sfeer van het stadje geproefd, de kathedraal gezien in de enorme Cathedral Close. Daar zijn overigens enkele musea gevestigd. Leuk detail: er zijn 3 toegangs poorten naar die close, die alledrie om half 11 in de avond worden gesloten. Je zal er maar wonen.

In Salisbury hebben we ook een kleinigheid gegeten, een Filled Croissant. Het duurde nogal lang om die croissant te vullen, want we hebben nogal moeten wachten. Een niet alleen wij. Of de bestellingen waren niet compleet. Iedere keer als de bediening op het terras kwam moest ze sorry zeggen. Inmiddels was het best warm geworden, dus het wandelen door het stadje, net als het terrasje, waren zeker geen straf.

Vervolgens naar Brighton, het laatste doel van deze reis. We hebben zowaar een stukje op de snelweg, de M27, gereden. Dat schiet natuurlijk  goed op. De M27 loopt over in de A27, die deels bestaat uit 4 baansweg, en deels uit gewone straat waar huizen staan. En overal kom je fietsers tegen, ook op de heel brede en snelle stukken. Natuurlijk hadden we deze keer ook wel wat pech met langzaam verkeer, maar over het algemeen was het een plezierige reis. Het is ook leuk om te zien hoe het landschap verandert, van glooiende akkerhellingen in Wiltshire naar het ruigere terrein zo vlak bij de kust.

De laatste paar kilometer reden we echt langs de boulevard. We zagen prachtige victoriaanse huizen en hotels. Brighton moet vroeger een heel mondaine badplaats zijn geweest. Ons hotel, het Brighton Hotel, ligt ook aan zee, recht tegenover een oude muziektent en schuin tegenover de oude afgebrandde West Pier. De restanten van het paviljoen staan nog in het water.

Bij aankomst zat een fanfare orkest in de muziektent te spelen. Wat een ontvangst! Helaas konden we er niet van genieten, want de auto stond bij een gele streep geparkeerd. Er was bijna geen parkeerruimte voor het hotel. Dus nu staat hij in een openbare garage. De kamer is klein maar fijn. En scheef. De badkamer is een paar treedjes hoger, en ook scheef. We hebben uitzicht op zee, maar we moeten ons er wel voor in een bocht wringen.

Na het middagdutje hebben we een wandeling gemaakt langs de boulevard en de stad in op zoek naar het Paleis van George IV. Dat laatste hebben we niet gevonden. We moeten dus morgen nog maar eens op zoek, dan met het gidsje. We hebben wel wat eten gevonden. Ik maak daar maar niet teveel woorden over vuil, maar het was bij KFC. Normaal is dat helemaal prima, maar hier even niet. We kregen niet wat we bestelden en door de te volle drinkbekers werd het een rommeltje. Verder was het wel okay. Oeps, toch veel woorden gebruikt.

Nu zitten we weer in de lobby van het Hotel, met uitzicht op het donker wordende strand achter een groot glas bier.

Ik hoop dat het morgen net zulk mooi weer wordt als het vandaag was.