Maandelijks archief: juli 2011

Brighton

Wat een prachtige zonnige dag was het vandaag. Is het trouwens nu, om kwart over 8 ’s avonds, nog steeds. Maar laten we weer bij het begin beginnen, en dat was het ontbijt in The Bridge Inn. Deze keer in de vorm van een buffet. Zonder koffie! Jammer, maar het past precies in het plaatje van deze Inn: net niet.

We reden binnendoor via Bath naar de eerste attractie vandaag. En wat voor attractie. We hebben het over Stonehenge. Wat hier het eerste opviel was de enorme drukte. Busladingen vol Italianen, Japanners en weet ik al niet wat nog meer. Wij kwamen deze keer gelukkig van de goed kant, zonder file. We reden direct de parkeerplaats op. De £3 die we voor het parkeren moesten betalen zouden we terug krijgen als we het ticket lieten zien. Ze zeiden er alleen niet bij waar, bleek de kassa te zijn. Maar daar waren we al lang weer voorbij.

Stonehenge is prachtig en mysterieus. Hoe mensen die enorme blokken steen op elkaar kregen is een raadsel, maar zeker waarom. En dat het zo oud is, gebouwd tussen 3000 en 1600 voor Christus. Er zit duidelijk een systeem in, ook in hoe de blokken zijn gelinkt.

Volgende stap was Salisbury, een oud stadje vlakbij Stonehenge. We zijn hier niet zo lang gebleven omdat we hierna nog een flink eind moesten rijden. Maar we hebben toch de sfeer van het stadje geproefd, de kathedraal gezien in de enorme Cathedral Close. Daar zijn overigens enkele musea gevestigd. Leuk detail: er zijn 3 toegangs poorten naar die close, die alledrie om half 11 in de avond worden gesloten. Je zal er maar wonen.

In Salisbury hebben we ook een kleinigheid gegeten, een Filled Croissant. Het duurde nogal lang om die croissant te vullen, want we hebben nogal moeten wachten. Een niet alleen wij. Of de bestellingen waren niet compleet. Iedere keer als de bediening op het terras kwam moest ze sorry zeggen. Inmiddels was het best warm geworden, dus het wandelen door het stadje, net als het terrasje, waren zeker geen straf.

Vervolgens naar Brighton, het laatste doel van deze reis. We hebben zowaar een stukje op de snelweg, de M27, gereden. Dat schiet natuurlijk  goed op. De M27 loopt over in de A27, die deels bestaat uit 4 baansweg, en deels uit gewone straat waar huizen staan. En overal kom je fietsers tegen, ook op de heel brede en snelle stukken. Natuurlijk hadden we deze keer ook wel wat pech met langzaam verkeer, maar over het algemeen was het een plezierige reis. Het is ook leuk om te zien hoe het landschap verandert, van glooiende akkerhellingen in Wiltshire naar het ruigere terrein zo vlak bij de kust.

De laatste paar kilometer reden we echt langs de boulevard. We zagen prachtige victoriaanse huizen en hotels. Brighton moet vroeger een heel mondaine badplaats zijn geweest. Ons hotel, het Brighton Hotel, ligt ook aan zee, recht tegenover een oude muziektent en schuin tegenover de oude afgebrandde West Pier. De restanten van het paviljoen staan nog in het water.

Bij aankomst zat een fanfare orkest in de muziektent te spelen. Wat een ontvangst! Helaas konden we er niet van genieten, want de auto stond bij een gele streep geparkeerd. Er was bijna geen parkeerruimte voor het hotel. Dus nu staat hij in een openbare garage. De kamer is klein maar fijn. En scheef. De badkamer is een paar treedjes hoger, en ook scheef. We hebben uitzicht op zee, maar we moeten ons er wel voor in een bocht wringen.

Na het middagdutje hebben we een wandeling gemaakt langs de boulevard en de stad in op zoek naar het Paleis van George IV. Dat laatste hebben we niet gevonden. We moeten dus morgen nog maar eens op zoek, dan met het gidsje. We hebben wel wat eten gevonden. Ik maak daar maar niet teveel woorden over vuil, maar het was bij KFC. Normaal is dat helemaal prima, maar hier even niet. We kregen niet wat we bestelden en door de te volle drinkbekers werd het een rommeltje. Verder was het wel okay. Oeps, toch veel woorden gebruikt.

Nu zitten we weer in de lobby van het Hotel, met uitzicht op het donker wordende strand achter een groot glas bier.

Ik hoop dat het morgen net zulk mooi weer wordt als het vandaag was.

Bath

We keken vanmorgen uit het raam, om te zien wat voor weer het buiten was. We zagen weer bewolkte lucht, helaas. Ze zeggen dat je krijgt wat je verdient, dus dat zal het dan wel zijn.

We ontbeten niet hier in de Inn, gezien de ervaringen met het eten gisteren, maar reden direct naar Bath om daar iets te eten. Inmiddels reden we ook het goede weer tegemoet, misschien is het verhaal over verdienen dan toch niet waar. Na een lekker ritje over de snelweg, en een mooi stukje provinciale weg waren we om half 11 in Bath. We reden eerst naar een parkeerplaats voor lang parkeren. Daar moesten we een kaartje achter het raam leggen. Om het risico te vermeiden dat we steeds op het horloge moesten kijken, of vooraf teveel betaalden zochten we toch maar een parkeergarage. Die vonden we met behulp van Greta in het centrum van de stad. In Marks & Spencer dronken we een kop cappucino en een scone, met een (alweer platte) Ciabatta.

Verkwikt door het ontbijt liepen we het centrum verder in. Bath blijkt een heel sfeervolle stad, met veel leuke winkels, restaurantjes, straat theater, etc. De bouw is voornamelijk Georgian. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden is het Romeinse thermale bad. Dit bad is gebouwd rond een warme bron. Die bron is overigens de reden waarom er überhaupt een stad is gebouwd. De rij voor de ingang van het grote 19e eeuwse gebouw was al aanzienlijk, maar we sloten toch aan. Na een kwartiertje kregen we bij de kassa nog een verrassing, want de toegang was £ 12,50 per persoon.  Dat is wel een hoop geld, maar we kregen er wel iets voor terug. Die baden blijken een enorm complex te hebben omvat, o.a. met een tempel voor Minerva. Wat daar nog van over is ligt allemaal onder de grond, maar is in de loop van de afgelopen 140 jaar afgegraven. Daarbij zijn ook een aanzienlijk aantal objecten opgedoken. 
Door middel van een vaste route wordt je overal langs gevoerd. Daarbij zijn allerlei tentoonstellingen over het leven in Bath ten tijde van de Romeinen en over hoe de Thermen er toen uitzagen. Nogmaals, absoluut de moeite waard. Wij hebben er bijna 2 uur rondgelopen. Ik had dat vooraf niet verwacht.

Inmiddels was het lunchtijd geworden. We genoten een heerlijke Traditional Cream Tea bestaande uit scones met een heerlijke roomachtige boter en (jawel alweer!!) thee. Op een terrasje op een heel leuk pleintje.

We zochten het oudste huis van Bath, uit de 15e eeuw, omdat dat ook een bezienswaardigheid is. Hmm. Valt wel mee. De Bath Abbey sloegen we ook over, omdat we intussen al heel wat kerken hebben gezien. In plaats daarvan kochten we kaartjes, en zochten we een postkantoor voor de postzegels op de kaartjes. Daarna liepen we door naar de Pulteney Bridge, een op de Ponte Vecchio in Florance geïnspireerde brug met winkeltjes en al. Ontworpen door Robert Adam, zoals zovele gebouwen in Bath. Langs de Avon ligt een leuk park met een wandelpromenade. Op een bankje hebben we een tijdje genoten van de zon, van het uitzicht en van de mensen die voorbij liepen. Even verderop werd een cricket wedstrijd gespeeld, waar we vol belangstelling en onbegrip hebben gekeken.

Aangezien we inmiddels hadden besloten geen toeristische attracties meer te bezoeken, liepen we terug naar het centrum. Daar hadden we al eerder wat straat artiesten gezien, zoals een jongedame die opera aria’s zong, maar dan lelijk. We strandden bij een gitarist, die op zichzelf heel leuk gitaar speelde maar met zijn eigen composities niet echt indruk maakte. Maar goed, wij zaten op een bankje in afwachting van wat zou komen. Dat bleek een groepje Verkondigers van Het Geloof te zijn, die ons probeerden te overtuigen van hun overtuiging. Een dame liep zelfs op ons af, maar die poeierden we (Ymkje) af. Allemaal hadden ze dezelfde methode, met een volgeschilderd blad van een flipover. De boodschap kwam niet over. Inmiddels was een violist opgedoken die zijn beurt afwachtte. Een beetje groezelige kerel met 3 tanden in zijn mond. Op het moment dat die kwam was hij echter verdwenen. Wij dachten dat hij op zoek was naar een borrel. Uiteindelijk kwam hij toch, pakte al kletsend met Jan en alleman zijn viool uit en begon te spelen. Voor ons het sein om op te staan en verder te gaan.

De laatste gang in Bath was alweer eten. We vonden, naast het Oudste Huis, een Frans restaurantje waar we heerlijk hebben gegeten. Vis deze keer, met heerlijke Side salad en als dessert crêpe à la Normandie en Cheescake.

Buiten gekomen hoorden we een tumult. Bleek ook weer een straat artiest te zijn die op een komische manier een hele meute mensen door de stad heen sleepte. Een deel zelfs geblindoekt. Dat werd dan weer overtroffen door een fietser die door de straten reed met een zak over zijn hoofd. Later bleek dat onze komiek een betaalde voorstelling gaf. Wij haakten daarom maar af. Natuurlijk willen we niet als profiteur bekend worden.

De wandeling naar de auto ging heel vlotjes. De rit terug naar Yatton niet. Op de een of andere manier leidde Greta ons niet naar de snelweg, maar via A-wegen. Achteraf net zo snel, maar veel lastiger want inmiddels werd het als extra handicap ook nog eens donker. En er reed een autootje voor ons als een slak. Opletten geblazen dus. Bij het allerlaatste stoplicht stonden we naast het autootje; er bleek inderdaad een vrouw achter het stuur te zitten. Zal wel toeval zijn geweest.

Yatton (Bristol)

Om met het weer te beginnen: het houdt niet over. Gisteravond zagen we op het nieuws dat het vandaag regenachtig zou worden, vanuit Wales. Raadt eens in welke richting we vandaag reden? We hadden mazzel, want zoals in Nederland qzijn ze ook hier niet zo goed in voorspellen. Het was wel zwaar bewolkt, maar het heeft vrijwel niet geregend. Gelukkig maar.

Vandaag hebben we een tourdag gehad. Maar eerst moest er worden getankt. Vreemd om te zien dat de diesel hier duurder is dan loodvrij. Scheelt wel 4 pence. We tankten bij een grote supermarkt, zoals je die in Frankrijk ook wel ziet. Deze is van Tesco. Omdat we toch ook een laad rob eem hadden gingen we hier op zoek naar een oplossing. Die hebben we deels gevonden in de vorm van een auto ader met diverse ver popje. Ook een mini-USB. De IPad hebben we geplugd in de lader van mijn MP3 speler, ook voorzien van USB. Het laden ging langzaam, maar zeker. Ik heb nu weer voor 36% energie, en dat is genoeg. Het fototoestel laadde niet op, waarschijnlijk omdat dat gewoon niet gaat bij deze toestellen. Ik moet de accu ook altijd uit de camera halen om in een aparte lader op te laden. Die staat nu aangesloten op het scheersopcontact in de badkamer. Dat mag natuurlijk niet, maar het stopcontact kan toch niet weten of het een scheerapparaat is wat is aangesloten of niet? Dus!

We reden weer door de Cotswolds, nu naar Oxford. Dat was een mooie rit, tot in de stad. Onderweg reden we langs Woodstock, waar de Duke of Marlborough zijn paleis mocht bouwen van de koning als dank voor zijn overwinningen. Het schijnt een enorm barok paleis te zijn (we hebben het niet bezocht) en vernoemd naar een Duits dorpje wat hij had veroverd, nl. Blenheim. Maar Oxford, tjonge wat was het daar druk. Het kostte zeker een 1/2 uur om bij een parkeergarage te komen. Inclusief verkeerd rijden overigens. Via een modern winkelcentrum kwamen we in de oude stad. Ook hier was het enorm druk. Natuurlijk weer bus ladingen Japanners. En bussen, heel veel bussen.  En taxi’s. En voetgangers. En fietsers. En wij liepen daar ook tussen op zoek naar mooie Colleges. Want die zijn er genoeg in Oxford. We hebben natuurlijk ook diverse mooie gevonden, zoals Christ Church. Het viel wel op dat Oxford meer een echte stad is, met alle bedrijvigheid van dien. Cambridge is dan toch meer provinciaal, gemoedelijker. We maakten toch nog vrij veel foto’s, ondanks de energieprolemen. In een broodjeszaak aten we….. Jawel, een broodje. Ook hier weer plat getoast. Het zal wel zo horen in Engeland. Na een ommetje door de heel gezellige  Covered Market werd het tijd dat we weer doorreden via Swindon en Chippingham naar Bristol. Het was al diep in de middag, maar we reden toch lekker via de binnendoor wegen naar Chippenham. In Swindon, wat best een behoorlijke stad is, kreeg ik ruzie met de rotondes. Die waren namelijk net weer anders dan elders in het land. Als je uiterst link rijdt, zoals overal wordt je steeds de afslag op gestuurd. Hier maakten we dus voor de eerste keer getoeter mee, en niet onterecht.

Bij Chippenham wilden we eigenlijk de M4 op, maar daar stond een Ilse file. Dus ook hier maar weer binnendoor, in ieder geval een flink eind. Gelukkig maar, want zodoende kwamen we op een steenworp afstand van The White Horse Hill bij Uffington. Greta was het er steeds niet mee eens, maa we wilden toch dat heel oude witte paard zien liggen tegen de helling van die heuvel. We hebben er zelfs nog een stukje voor gelopen.

Na Swindon kregen we een lekker stukje snelweg, tot voorbij Bristol. Ook daar reden we op een file in. Deze keer gaf Greta al de instructie om af te slaan en er omheen te rijden. Langs en heel mooie kustweg waar we de kust in het geheel niet zagen, integendeel, kwamen we dan aan in Yatton. dit plaatsje ligt onder de rook van Bristol. Echter, hoe we ook zochten, we vonden The Bridge Inn niet. Niet op het adres wat we Greta hadden gegeven, en ook niet via het kaartje wat was ingesloten bij de reispapieren. Uiteindelijk hebben we het maar gevraagd, en ook gevonden. Sterker nog, we vroegen onszelf af hoe het mogelijk was dat we dit mistten.

The Bridge Inn is een familie hotel, met directe toegang tot een Hungry Horse restaurant en pub. Ook dat is gebaseerd op families met kinderen. Zelfs geen onder etters kregen we op de van cola en bier plakkerig geworden tafel. En we moesten zelf bij een balie bestellen. Het eten werd wel aan tafel gebracht. Het typisch Amerikaanse concept had wel tot gevolg dat het vlees goed was klaar gemaakt. De rest was van der Valk oude stijl. Alleen de appelmoes met de kers ontbrak.

Nogmaals Henley-in-Arden

Laat ik eens heel positief beginnen: Het was vandaag een prachtige, zonnige dag. Temperatuur bleef flink boven de 20 graden. Dat ais weer eens wat anders als wat we de laatste dagen gewend zijn geworden. Daarnaast hebben we zowiezo een prima dag gehad, veel gezien en gedaan.

Zoals vooraf al duidelijk was hebben we het ontbijt niet in het hotel “genoten” maar bij Starbucks in Stratford. Tja, wat kan ik nog vertellen over de Engelse keuken. Gisteravond was een duidelijk lichtpunt in een overig vrij donkere keuken. Wie verzint het nu om bagels en croissants in een tosti-apparaat op te warmen om op die manier platte en verbrande prutjes te krijgen? De koffie was dan wel weer heel lekker, dat wel.

Vanmorgen stond helemaal in het teken van Shakespeare. We hadden de kaartjes gisteren al betaald, dus we moesten wel. Het geboortehuis van de beste man was veel meer dan alleen zijn geboortehuis. In het naastliggende nieuwe gebouw zijn shows te zien met taferelen en videobeelden. De ingang lag nog een huis verder. Natuurlijk zag het er weer geel van de Japanners, maar de dame die ons ontving hield de volgende de groep tegen zodat wij, samen met nog een 6 tal mensen rustig konden genieten. In het geboortehuis zelf was een tentoonstelling ingericht met meubelen uit de Tudor tijd. Maar ook een werkplaats van een handschoenmaker, waar iemand als meesterknecht verkleed (hij was te oud voor leerling) het een en ander uitlegde. Zo bleek dat de vader van Shakespeare meester handschoenmaker was.

In de prachtige tuin zat een dame die het publiek uitnodigde om samen met haar een scène uit een van de vele stukken te spelen.

Het volgende station was Nash’s House, genoemd naar een van de dochters die met een Nash is getrouwd. Shakespeare heef hier de laatste 16 jaar van zijn leven doorgebracht. Het huis zelf staat er niet meer, de fundamenten liggen bloot, maar het naburige huis is gebruikt om een tentoonstelling in te richten over het leven in de tijd van Shakespeare. Het was duidelijk dat de familie welgesteld was, gezien de rijke aankleding. De archeologisch actiiviteiten zeiden ons niet zo veel, maar zullen vast heel belangrijk zijn geweest.

Dan was er nog Hall’s Croft, het huis van Shakespeare’s andere dochter met onder andere een mooie apotheek en boeken. Ook hier was weer een mooie tuin ingericht.

De laatste gang ging naar de laatste rustplaats van Shakespeare en zijn familie, in de kerk St. Trinity. In dit oude kerkje is mooi glas in lood te zien. Een vrijwilliger verelde dat sommige ramen aan het verbleken waren, door de methode van bewerken. Schilderen op blank glas houdt niet, echt gebrandschilderd glas wel. Aan de wand hing een borstbeeld van de schrijver, in opdracht van zijn vrouw vervaardigd.

We hadden zo langzamerhand Stratford wel gezien, hoewel alles heele mooi is tentoongesteld. Maar, als je 1 Tudor huis hebt gezien, heb je ze allemaal wel gezien. Daarbij, van de bezittingen van de Shakespeare familie is weinig terug gevonden. Dus hoewel veel meubelen origineel waren, waren ze toch niet van de familie.

De middag hebben we doorgebracht in The Cotswolds. We reden eerst via de snelste weg naar het verste dorpje Bourton-on-the-Water. Hier leek het wel Volendam. Wat een volk!!!!! Er stroomt een beekje door het dorp wat het een soort Venetië van de Cotswolds maakt. Daarnaast was er ook een Motormuseum. En wat voor eentje. Van buiten leek het niet groot, en dat was het ook niet. Maar er waren toch 7 zalen, vol met auto’s, fietsen, speelgoed, en allerlei prullaria als uithangborden, benzinepompen, grammofoons, fototoestellen. Alles wel een beetje bij elkaar geplaats op basis van de tijd. Bij de Mini stonden plateauzolen, om maar een voorbeeld te geven. Kortom, ook dit was weer verbazingwekkend leuk om te zien.

We dronken een potje thee op een terrasje (thee?????? Ja, thee!) stapten wee in de auto. Via binnenwegen reden we weer terug naar Stratford. Zo zagen we hoe The Cotswolds er werkelijk uitzien, hoe mooi de dorpjes en het landschap zijn. In Chipping Camden, wat heeft gebloeid door de schapenmarkt hebben we gewandeld door de Highstreet, volgens zeggen de mooiste van Engeland. Nu hebben wij dat zelf niet zo ervaren, niettemin was het een leuk dorpje. De open markt staat ook bij ons op de foto.

Onderweg hebben we ook van het landschap foto’s gemaakt. Met Ymkje haar toestel, wat kuren begint te vertonen met de batterijen en met dat van mij waarvan de accu leeg begint te raken. Ook van mijn IPad trouwens. Voor beiden kan dat nog voor problemen zorgen. De batterijen kunnen namelijk niet leeg zijn, dus misschien is er iets anders met het toestel. En wat mij betreft, ik kan de accu’s niet opladen omdat, zoals ook was te verwachten, de stopcontacten hier in Engeland anders zijn als in de rest van Europa, zodat de stekkers niet passen. En waar vinden we een verloop? Dus, als morgen niets is te zien op de blog, komt het doordat Boender weer te stom was om thuis een verloop te kopen. Maar, wie weet vinden we nog een oplossing.

Terug in Stratford parkeerden we de auto in de buurt van da MacDonalds om daar wat te eten. We rammelden allebei van de honger. Zelfs de herrie van een groep Russische jongeren kon ons niet wegjagen. En nu weer terug in het “sfeervolle” hotel, achter een glas bier.

Morgen naa Oxford en Bristol. Ik ben benieuwd.

Henley-in-Arden / Stratford-upon-Avon

Laat ik vanavond eerst eens beginnen met vanavond. zojuist heb ik de blog van gisteren geüpload. Ging weer niet zonder slag of stoot, maar is toch gelukt. Maar dat was voor vanavond niet het belangrijkste. Bij lange na niet. Nee, we hebben vanavond zo ongelooflijk lekker gegeten. Een herhaling waard, en ook een aanbeveling waard. Iedereen dit dit leest en ooit in de buurt komt van Stratford-upon-Avon moet gaan naar Marlowe’s Restaurant, 18 High Street. Wij hebben de eend en de zalm geproefd die allebei heerlijk waren. En het dessert sloeg werkelijk alles. Ymkje had een chocolate cheesecake om van te watertanden, en ik een sticky pudding met caramel en noten en vanille ijs. Geweldig! Zelfs de koffie was lekker, en we weten inmiddels dat dat bijzonder is in Engeland.

Vanavond stond in grote tegenstelling tot het ontbijt in Jester vanmorgen. Zelfs het ei was er gefrituurd, het worstje was niet lekker en er was bloedworst bij geserveerd. De koffie was net afwaswater. Volgende keer maar elders ontbijten, dat Full English Breakfast kan me even gestolen worden. Gelukkig kwamen we vandaag een Starbucks tegen…..

Mooi op tijd reden we weg richting Stratord, via Bedford en Banbury. Deze keer reden we wel degelijk door de binnenlanden. Zelfs door leuke dorpjes. Het grote verschil met gisteren was dat we een kaart hebben gekocht, zodat we niet afhankelijk waren van Greta. Dat werkt namelijk niet goed. En zowel Ymkje als Greta zijn de enige vrouwen waar ik wel eens naar luister, en ook doe wat ze zeggen, dus dat moest wel goed komen. Bovendien begon de zon een beetje door te komen. Het is wel jammer dat ook op zee b-wegen de bermen voorzien zijn van hoge heggen. Je kunt daardoor niet goed zien door welk landschap je rijdt. Toch was het vandaag veel de relaxter dan gisteren. Zowel Bedford als Banbury waren het stoppen niet waard. Wel Buckingham. Niet da da zo’n geweldige plaats is, maar toch wel leuk ouderwets Engels. We waren op zoek naar iets te eten, en dat vonden we ook bij Barrets of Buckingham. Een lekker broodje met sla erbij was precies wat we graag hadden. En min of meer redelijke koffie. Een leuk klein zaakje. Het stadje Buckingham is maar klein, wel heel oud. Maar heel veel bezienswaardigheden waren we niet. In de plaatselijke supermarkt kochten we wat proviand voor onderweg (water en broodjes).

In Stratford was het een drukte van belang. Het zag er Bijna zwart van de mensen, van de toeristen dus. Natuurlijk is hier van alles te zien wat ook maar een beetje met Shakespeare heeft te maken. Vooralsnog reden wij er alleen maar doorheen, op weg naar het Henley Hotel.

Daar, in dat hotel hebben we eerst even getukt (ik dan). Blijkbaar was dat nodig. Aan het einde van de middag reden we van Henley weer naar Stratford. Onderweg kwamen we al langs Mary Arden ’s Farm. Mary Arden was de moeder van Shakespeare. Van haar boerderij is een heel project gemaakt van hoe boeren leefde in de tijd van de Tudors. Hebben ze leuk gedaan, met dieren en al. Maar ook huisraad, stallen etc. We hebben een kaartje gekocht waar we alle 5 belangrijke bezienswaardigheden mee in mogen. Dat gaat vandaag natuurlijk niet meer lukken. Gelukkig blijven de kaartjes 12 maanden geldig.

Weer terug in Stratford zochten we eerst een parkeergarage. Die hadden we zo gevonden, met Greta. De garage bleek echter om 8 uur te sluiten. Als we gingen eten, zou dat problemen geven. Dus draaiden we direct de garage weer uit. We hoefden niets te betalen van de aardige mijnheer bij de kassa. Aan de overkant van de straat was een parkeerplaats waar we een kaarte moesten kopen. Bleek ook nog eens de helft van de prijs.

We zwierven door de straatjes van Stratford, langs winkeltjes, langs het geboortehuis van de heer Shakespeare, tot we honger kregen. Het eerste restaurantje was niets (letterlijk niet, geen bediening en geen klanten) en het tweede waar we binnenstapten……. Nou ja, dat verhaal is al verteld.

Odsey (vlak bij Royston / Cambridge

Tjonge jonge, wat hebben we veel kilometers gereden vandaag. Een beetje te veel, wat mij betreft. 

 Vanmorgen hebben we, na een onrustige nacht ( nee, niet wat je denkt) ontbeten in de stokoude herberg die bij het hotel hoort. In eerste instantie beneden, maar later om ruimte te maken voor een invalide man, boven. We bestelden een Full English Breakfast. Dus inclusief de gefrituurde toast en de gegrilde tomaat. Ik weet niet of het echt lekker was, maar het vulde wel.

Het eerste deel van de etappe van vandaag voerde naar Colchester. Ik voerder in de navigatie in dat we de snelwegen wilden vermeiden, maar dan zouden we pas om kwart over 2 aankomen. En dan moesten we nog door naar Cambridge, weer 100 km verder. Dus toch maar de snelwegen meepikken. Het gevolg was dat we helemaal naar Londen redden, en onderweg wel heel veel golvende korenvelden zagen maar niet de beloofde pittoreske dorpjes. En wel heel veel saaie wegen.

Over saai gesproken: Colchester was niet bepaald de stad die we hadden verwacht. De oudste stad van Engeland viel tegen. Zelfs de Normandische Donjon was verstopt. We hadden het hier dus snel gezien.

 Het adressen van de Inn waar we vanavond zouden slapen was niet te vinden in de navigatie. Gelukkig hadden we een beschrijving van het hotel, met een korte beschrijving van de locatie. Dus we vonden het toch wel. Ook nu kwam van de binnenwegen niet zoveel terecht. Op een heel ingewikkelde rotonde met een woud van richting orden kwamen we zowaar weer op de M11 terecht. M voor Motorway, dus. Aangezien de hele reis vandaag al niet naar mijn zin was, besloot ik maar gas te geven en in ieder geval daar nog wat lol uit te halen. Had ik al gezegd dat het op regenen stond? Wat de hele dag dan weer goedmaakte was de Aston Martin dealer die we onderweg tegen kwamen. jeetje, er stonden er zeker 20 tot 25. Prachtig!!!

Maar goed, al met al ging dat laatste stuk lekker vlot en waren we om 2 uur al in Cambridge. Gelukkig lag de parkeergarage die in als reisdoel had ingegeven in het centrum, dat scheelde weer. Het eerste wat we zagen was de markt, en daarachter de officiële kerk van de universiteit. En daar weer achter King’s College met de prachtige kerk. Zoveel mooi beeldhouw werk en houtsnijwerk zie je toch ook weer niet heel veel. Zeker niet zoveel bij elkaar. De king die het college stichtte was dus Henri VI. Werkelijk overal zagen we zijn initialen: H R. In de kapel werden we bijna begraven door bergen Japanners en/of Chinezen, allemaal fotootjes makend van zichzelf voor een bezienswaardigheid. In de kapel, maar ook daarbuiten, viel het ons op dat alles zo netjes was en ook goed onderhouden. Het gras was minutieus gemaald, en alles was schoon. Zo in tegenstelling tot bijvoorbeeld Frankrijk.

Hoewel de lucht steeds meer betrok liepen we de stad door op zoek naar nog meer monumenten. Het oudste gebouw van Cambridge is een klein kerkje, of eigenlijk de toren, uit 1025 ongeveer. Maar we kwamen ook nog 2 colleges tegen, waar we inmiddels niet meer in mochten. Maar we hebben toch nog foto’s gemaakt, door de poort. En zelfs die poorten zijn prachtig versierd met beeldhouwwerk.

Onderwijl zochten we ook nog een restaurantje, want sinds het ontbijt van vanmorgen hadden we niets meer gegeten. Hoe we ook zochten, we vonden alleen een Mac. Daar hadden we echter helemaal geen zin in. Uiteindelijk, toen het echt een beetje begon te regenen, leek het ineens een goed plan om terug te rijden om daar iets te eten.

Vanzelfsprekend reden we via een andere route de parkeergarage weer uit, langs een straat met veel restaurantjes. Helaas, we zaten al in de Beemer. Bij het hotel parkeerden we de auto, fristen we ons een beetje op, en liepen als eerste het restaurant in. We kozen voor een vlees menuutje omdat daar salade bij werd geserveerd. Helaas voor Ymkje had ze een stukje rumpsteak met veel zeen. Was dus eigenlijk niet zo lekker. Mijn stukje vlees wel, lucky me. 

Ondanks alle pogingen kreeg ik geen internetverbinding vandaag. Dus het stukje komt pas morgen ( dat is vandaag dus ook vandaag) online. Ik heb het wel vast in een soort tekstverwerker geschreven, Vandaag. Dus eigenlijk gisteren.

Littlebourne / Canterbury

Daar zitten we dan, in een pub in Littlebourne. De pub hoort bij het hotel Evenhill waar we deze nacht doorbrengen, op ongeveer 10 minuten van Canterbury.

Het was een vrij lange dag vandaag, die al begon om 7 uur vanmorgen. We wilden graag bijtijds weg, omdat Calais iets verder lag dan ik in eerste instantie dacht. Om ongeveer kwart over 12 (ik moet nu zeggen in europese tijdzone) kwamen we bij de ferry in Calais aan. We moesten eventjes wachten tot de file zich bewoog in de richting van de boot zodat wij naar het ticketoffice konden gaan. We hadden namelijk niet geboekt. Hadden we dat maar wel gedaan. Bleek dat het kopen van een enkeltje € 120 kostte, terwijl een vooraf geboekte ticket maar € 50 bedraagt. Meer dan het dubbele dus!!!!! Ik begrijp dat P & O graag zoveel mogelijk wil verdienen, maar dit lijkt meer dan een beetje op oplichterij. Mijn protesten hielpen geen zier, gewoon dokken. Vroeger kon je nog wel eens goedkoop de boot op, maar dat is dus niet meer.

Vervolgens in de rij voor de boot. De paspoorten werden grondig gecontroleerd. Het busje voor ons werd zelfs opzij gezet. Maar wij mochten door. Op de boot was het natuurlijk een drukte van jewelste, allereerst voor het restaurant buffet. Wij klommen daarom een dek hoger om naar buiten te kunnen. Zo beleef je de vaart natuurlijk veel intenser. Na een half uurtje begon de honger toch te knagen. Het was ook al kwart over 2. Voor een klein fortuin kochten we broodjes en koffie, en voldaan gingen we weer naar buiten. Daar bleek ook de gangway open, zodat we meer konden zien wat vooruit was. Zo zagen we de White Cliffs of Dover opdagen, en steeds groter en witter worden. En ze zijn echt wit, zeker als het zonnetje er op schijnt.

Om kwart over 2 (nu engelse tijd) reden we de boot weer af, na ons een weg te hebben gebaand door alweer een lange rij mensen. Natuurlijk ook hier weer douane. Na een heleboel draaien en
keren, allemaal aan de linker zijde van de weg, reden we naar Littlebourne. Via een prachtige weg door een glooiend landschap. Op een gegeven moment moesten we van Greta een weggetje in dat zo smal was dat 2 auto’s elkaar maar nauwelijks konden passeren. Uiteindelijk kwamen we aan in het heerlijk Engelse dorpje Littlebourne. De kamer was nog wel niet klaar, maar we konden onze baggage achterlaten. We kregen de sleutelkaart mee, we konden komen wanneer we wilden.

We reden dus door naar Canterbury, zoals gezegd ongeveer 10 minuten verder. Het parkeren was in eerste instantie nogal al een probleem, omdat we geen garage konden vinden. We moesten dus een kaartje kopen om achter de ruit te leggen. Voor alle zekerheid betaalde ik voor de maximale tijd. Uiteraard keken we gewoon niet goed genoeg, want op het moment dat we de betaalde parkeerplaats af liepen zagen we wel een garage. Waarschijnlijk een stuk goedkoper.

Canterbury bleek een leuk oud stadje te zijn. De kathedraal is daar het absolute hoogtepunt. Een prachtige gotische kerk, met enorme afmetingen. Het kathedrale koor repeteerde voor de evensong deze avond. Buiten bleek nog een flink deel van het oude klooster overeind te staan, en onder de kerk is de crypte waar Thomas Beckett is vermoord in 1170. Aan de muren hingen gedenkplaten, overwegend voor militairen, maar ook eentje voor Orlando Gibbons. Op die van King Henry IV na zijn alle tombes monumenten voor aartsbisschoppen van Canterbury. We hebben veel foto’s gemaakt van alle ornamenten en glas in lood ramen.

Buiten zwierven we door de Cathedral Close, op zoek naar nog meer oude gebouwen. De meesten die we zagen konden we hier niet bereiken. Wel via de straat. Daarom liepen we door het stadje op zoek naar The Kings School, de oudste kostschool in de UK. En hebben die ook gevonden uiteraard. Onderweg kwamen nog heel veel leuke geveltjes en gebouwen tegen.

We aten aan het water, in de tuin van Weavers House, een gebouw ooit in 1500 door Vlaamse wevers gebouwd en nu in beslag genomen door een restauantje. Lekker gegeten, biertje gedronken, mooi weer, helemaal top! Wel veel Nederlanders in het restaurant, helaas. En u zitten we dus in de pub, Ymkje aan de puzzel en ik aan het schrijven. En samen aan het lager bier.

Rustdag

Vandaag geen echte blog, want er valt niets bijzonders te melden. We zochten een kaart van Engeland, helaas nergens te vinden. Die van Nieuw Zeeland en Thailand wel, hoe verzin je het. Ik heb vanmiddag gerepeteerd met de mannen van Half 8, en vanavond hebben we met zijn drieën (Melissa, Ymkje en ik) bordspelletjes gespeeld. Wie zou er gewonnen hebben?

Wereldmuseum

Natuurlijk, we zijn gewoon thuis, maar we hebben wel vakantie. Daarom is het belangrijk dat we ook de toerist uithangen, en waarom zou dat niet kunnen in Rotterdam?

Vanmiddag hebben we het Wereldmuseum aan de Wilhelminakade bezocht. Het museum is onlangs verbouwd en heropend, reden genoeg om daar eens naar toe te rijden. Het was de moeite wel waard, want de vaste tentoonstelling is prachtig. Allerlei voorwerpen van religieuze aard uit diverse landen of werelddelen zijn bij elkaar geplaatst. Alles van Tibet bij elkaar, van Japan, etc. En niet alleen uit de overzeese gebiedsdelen van vroeger, zoals Nederlands Indië. Indrukwekkend. In enkele zalen zijn tempels ingericht zoals in de betreffende landen gebruikelijk is. Momenteel is er ook een tijdelijke tentoonstelling van 125 favoriete objecten. Daar moest dan € 12 voor worden betaald. De vaste collectie was gratis. Dan is de keuze toch niet zo heel moeilijk voor een Nederlandse toerist?

Na een drankje met een bittergarnituurtje bij grand café Loos reden we naar de “Blunderput”, de garage bij Museum Boymans. Niet voor Boymans, maar om te zien of er in de Kunsthal iets leuks was. De nieuwe garage was nog bijna leeg, en het was zoeken naar de voetgangers uitgang. Tja, en er lag een grote plas water.Hoe zat het ook weer met de problemen bij de bouw van deze garage? De Kunsthal sloot helaas al om 5 uur, en wij kwamen aangelopen om kwart over 4. Niet doen dus, dan zouden we direct weer weg worden gekeken.

We liepen langs het Byzantijnse kerkje, wat we eigenlijk niet kenden, en het monument voor de haven, wat de meeste Rotterdammers denk ik ook niet kennen. Natuurlijk hebben we op deze toeristische plekken foto´s gemaakt. Met de telefoon. Volgens mij heb ik er in een heel grijs verleden ook al eens foto’s gemaakt. Die moet ik maar weer eens opzoeken.

Door de heerlijk geurende rozentuin van het museum liepen we weer terug naar de auto.

In Spijkenisse gingen we voor de vette hap al avondeten, en probeerden we de foto’s die gemaakt waren met de mobiele telefoon op de PC te krijgen. Dat is vooralsnog niet gelukt, maar ik ben ervan overtuigd dat de aanhouder zal winnen. Mens versus Computer……

Vanavond zijn we bij Marianne en Richard langs gegaan voor een kop koffie, en met het verzoek om op ons huis te passen als we er volgende week niet zijn. En ik heb me een bult gelachen om Gert Jakobs die de sidekick was bij Wilfred Genee in Tour du Jour. Wat een komiek!

Spijkenisse by rain

Deze dag eens wat rustig aan gedaan. Hoewel uitbundig vakantie gevierd. En vandaag begon met goed nieuws, want Ymkje heeft een nieuwe baan. Er is wat heen en weer getelefoneerd en gemaild over de details, maar vanmorgen vroeg heeft haar nieuwe werkgever al gebeld met het goede nieuws.

We hebben het regenachtige centrum van Spijkenisse onveilig gemaakt, Ymkje, Melissa en ik. Lekker broodje gegeten (of een worst) bij de Hema. Na het shoppen hebben we Melissa afgezet bij Rosa. Ze gaan daar allerlei dingen bespreken over hun kampeervakantie in Frankrijk, samen met Rosa’s vader.

Vanavond hebben we in Olijf gevierd dat Ymkje een nieuwe baan heeft. We hebben ons laten verrassen met de waan van de dag van de kok. Heerlijke tapas gegeten dus, en zelfs mosselen! Mmmmmm, heerlijk.